Een week vol verrassingen

Maandag de 26e was het Australia Day. Een nationale feestdag, wellicht het beste te vergelijken met onze Koninginnedag. Al vroeg waren we aan de slag met onze hulpen om ook vroeg klaar te zijn zodat we zelf ook nog wat aan deze dag zouden hebben. We waren keurig op tijd klaar, rond 12.00 uur. Vervolgens op naar de “Bowling club” waar diverse spelletjes werden gedaan door de diverse teams. Wij waren dit jaar slechts toeschouwer maar wellicht doen we volgend jaar wel mee. Vooral het onderdeel bier drinken leek ons wel een geschikt onderdeel. Helaas zijn hier echter geen punten mee te behalen.
Maandagavond onstond er lichte paniek in WA. Tropische Cycloon Dominic zou tussen Exmouth en Onslow (zo’n 1000km ten noorden van Denham) aan land komen. Nu gebeurt dit wel vaker in Onslow, het heeft niet voor niets de bijnaam “Cycloon City”. In 1926, 1934, 1961 en 1963 waren hier ook al tropische cyclonen. De cycloon van 1963 had windsnelheden van 232 km/h. Tijdens de tenniswedstrijd van het Australian Open kwamen er telkens updates in beeld en op enig moment was er “red alert” voor Onslow. Dit betekent dat iedereen zijn huis moet verlaten en naar een schuilplaats moet. De schade viel echter mee de volgende dag en de Cycloon was afgezwakt en ging nu landinwaarts gepaard met veel regen. Regen hebben we hier niet gehad maar wel veel extra wind. Als gevolg van de vele regen waren er op dinsdag diverse wegen en bruggen afgesloten i.v.m. de hevige regenval. Als er hier veel regen valt dan kunnen de rivieren hier zeer snel stijgen en buiten de oevers treden. Rond 12.00 uur kregen we ook een telefoontje van mensen die een weekje bij ons zouden komen. Ze stonden bij Nanutarra Roadhouse en de brug was afgesloten i.v.m. het hoge water. Deze mensen wilden nog graag komen maar ze wisten niet of het ging lukken. Terug naar huis was ook geen optie want de weg naar Tom Price (waar deze mensen wonen) was inmiddels ook afgesloten. Gevangen bij Nanutarra Roadhouse dus en dat is geen pretje! Later die dag belden ze wederom. Ze waren inmiddels thuis en zouden het de volgende dag opnieuw bekijken c.q. proberen. De volgende dag werden we al vroeg gebeld dat de weg nog steeds afgesloten was en dat ze dus niet meer kwamen deze week. Ongeveer een half uur later zagen we “onverwachts” een paar oude bekenden uit het taxibusje stappen. Een oudere dame met dochter en kleindochter waren een week bij ons geweest en in alle vroegte (04.15 uur) vertrokken met het busje naar het Overlander Roadhouse om daar op de Greyhound bus te stappen naar Perth. Echter deze bus kon vanaf Broome ook niet deze kant op komen omdat de weg c.q. brug nog steeds afgesloten was. Gelukkig konden we deze dames nu een Villa aanbieden omdat de andere gasten toch niet kwamen. Ze waren erg opgelucht want ze wilden het liefst direct weer gaan slapen. Woensdag was hier overigens de 1e dag dat we geen zon hadden sinds we hier zijn en ondanks dat het toch nog zo’n 28 graden was vonden wij het zelfs al “frisjes”. Went snel dus die temperatuur!Donderdag zijn we met Hans en Vicky gaan eten bij ons lokale restaurant i.v.m. hun vertrek. Het was erg gezellig maar wij vinden het jammer dat ze hier vertrekken. Ze gaan naar het noorden en we lazen vrijdagmiddag dat de weg weer afgesloten was dus hoever ze gekomen zijn dat weten we nog niet. Gelukkig zijn de 3 dames vrijdag wel vertrokken, we hebben ze althans niet meer teruggezien.Vrijdagochtend kon Johan al weer vroeg het bordje No Vacancies gaan ophangen nadat hij een telefoontje had gehad dat de RAAF (Australian Airforce) niet 2 maar 6 Villas wilden ze hebben voor de komende nacht. Dit paste precies maar wel weer een vol huis dus. Gevolg is wel dat we zaterdag een record aantal schoonmaken hadden van 15 villas (van de 22!). Iedereen vraagt zich inmiddels af hoe we dit toch elke keer weer voor elkaar krijgen. Wel een grappig gezicht hoor als er in een keer een peloton van die militairen voor je deur staan.Inmiddels zijn deze week ook de schilders begonnen. Eindelijk eens iemand die op tijd komt of eigenlijk zelfs te vroeg! Hij zou immers de 1e week van februari beginnen maar hij was nu eenmaal klaar met zijn andere klus dus hij kwam maar vast. Zo gaat dat hier dus! Oh ja en toen Johan vrijdagochtend belde naar de leverancier dat de Truck nog niet was geweest die normaal op donderdag komt zei men: Ja dat klopt! Maandag was een feestdag dus dan komt de truck pas op zaterdag. Logisch toch.... Ook die had er schijnbaar zin in want hij was er toch al op vrijdagmiddag. Het blijft elke dag weer een verrassing wat er nu weer gaat gebeuren, een surprise show is er niets bij... Vrijdag rond 12u werd zelfs de weg naar Carnavorn afgesloten vanwege overstromingen dus nog meer gestrande reizigers maar die konden we vandaag helaas niet meer aan een slaapplaats helpen. Wellicht zaterdag weer als iedereen weer naar het zuiden is vertrokken.Zaterdag was het een ware leegloop met zoals eerder gemeld 15 vertrekkers en slechts 1 nieuwe gast te verwelkomen. Wat een rust!Zondag hebben we er dus maar van genoten en na te hebben uitgeslapen en een ontbijtje op de veranda in het zonnetje zijn we vertrokken naar Monkey Mia. De dolffijnen show was al voorbij maar we zijn met de Aristocat meegeweest. Een 2.5 uur durende zeiltocht door Shark Bay, op zoek naar Dugongs, Dolfijnen en eventueel Zeeschildpadden zeeslangen en nog meer. Deze heeft trouwens een net achter de boot hangen waar je in kunt gaan liggen. Dit heeft heeft het effect als van een Jacuzzi. Johan nam als eerste iets waar in het water en dit bleek een Loggerhead Seaturtle te zijn. Deze zijn erg schuw en toen de boot te dichtbij kwam was de schildpad ondergedoken. Vervolgens zagen we nog diverse Dugongmoeders met hun kalf. Bij de paring krijgen deze (vrouwtjes)dugongs krassen op hun achterlijf en hoe meer krassen hoe een betere minnaar. Jonge Dugong vrouwtjes zoeken om die reden scherpe rotsen op om zichzelf te beschadigen. Vergelijk maar met een meisje dat make-up opsmeert was de uitleg!Tevens zagen we nog een paar dolfijnen met hun jong en een paar zeeslangen.Zo’n boottocht maakt hongerig dus hierna maar gelijk even een lunch genomen bij het restaurant in Monkey Mia. Rond 15.00 waren we weer thuis en het leek wel een “weekendje weg” zo’n dagje vrijaf na 3 maanden werken.