Heet, nat en goed bericht

Na de grote leegloop op 31 Januari begon Februari als een rustige maand. Want februari en maart zijn altijd erg rustig...... De 1e week zaten we halfvol en het leek wel, na alle drukte, of we niets te doen hadden maar de overige locaties in het dorp klaagden steen en been. Zij hadden (nagenoeg) niemand en 1 park zelfs geen boekingen voor februari. Wij mochten dus niet klagen en hebben ook even genoten van het relaxte leven. Op zaterdag zijn we naar de film Wall-E geweest in het dorpshuis. Lidmaatschap van de filmclub is 10 dollar per jaar en de entree is dan 5 dollar per film. Zondag 8 februari zijn we naar Cape Peron NP geweest, helemaal naar het puntje. Hier zijn we 5 jaar gelden ook geweest en het is een van de ultieme plekken voor 4WD uitstapjes. We hebben de Landcruiser tenslotte niet voor niets. Jamie Oliver koelbox (met dank aan de postcodeloterij) mee en wij op pad. Onze Landcruiser had het hier en daar, ondanks zijn vermogen en de V8 motor, best zwaar. Gelukkig regelt alle electronica alles zelf maar tot 2 keer toe waren we echt benieuwd of we door het losse zand zouden komen, maar uiteindelijk geen centje pijn! Op de top van Cape Peron had men een wandelpad aangelegd met uitleg over alle diersoorten. Vanaf boven hadden we een goed zicht op dolfijnen, haaien, manta-rays, zeeschildpadden en nog diverse vissoorten. Tevens hebben we geprobeerd te genieten van onze meegebrachte koffie en broodjes maar de vele vliegen maakten dit niet makkelijk. Vervolgens op onze terugweg nog even gestopt bij de Homestead, een oude boerderij zoals dit begin 1900 in bedrijf was. Beetje te warm dus maar snel weer in onze Landcruiser op weg naar huis. We stapten nog maar net uit en de eerste walk-in diende zich aan. Of we accomodatie hadden voor 4 personen voor 2 nachten. Tuurlijk, wij wel! Deze mensenhadden net hun intrek genomen toen er zich nog een familie met 3 kinderen aandiende, ook voor 2 nachten. Tuurlijk! Deze mensen hadden het zo naar hun zin dat ze er nog een 3e nacht aan vastplakten. Bij vertrek gaven ze ons aan dat dit hun beste onderkomen was in de 12 maanden dat ze nu rondreisden in Australie. Leuk toch! Met al deze onverwachte bezoekers liep het dus inmiddels aardig vol. In deze week werden ook wat “temperatuur records” gebroken. Was het om 7.00 uur een aangename 25 graden (bijna koud dus) om 11.00 was het dan ruim 50! graden. Geen sauna nodig dus, het zweet loopt zo wel van je af. Zaterdag 14 febuari is Johan voor het eerst naar de Bowlingclub geweest. Dit is niet het bowlen wat wij kennen maar lijkt meer op jeu de boules. De ballen zijn echter aan de ene kant zwaarder dan aan de andere kant waardoor ze het laatste stuk afbuigen. Johan kreeg even een 5 minuten prive uitleg maar het vraagt enige gewenning De eerste ballen waren uit of kwamen in de goot maar het ging steeds beter. De bal die het dichtst bij de “Jack” ligt krijgt 3 punten, vervolgens 2 en 1. Johan wist toch een paar twee-punters te scoren en hield pluspunten over na aftrek van de strafpunten (uit of in de goot = -1). Diegene die 3 punten scoort moet ook de mat dragen (waar je op moet staan als je gooit) en de Jack gooien. Het was erg leuk en een goede manier om andere mensen te ontmoeten wat men hier wel waardeert. Johan zal voortaan wekelijks bij de bowlingclub te vinden zijn!Zondagochtend zagen we dat het hele parkeerterrein onder water stond. Eerst dachten we dat het zwembad leeggelopen was maar dat was niet het geval. Het bleek dus een lekke waterleiding te zijn. De loodgieter gebeld maar die had last van zijn rug. Als we beloofden dat wij zouden graven en het lek opsporen zou hij komen. Om te gaan graven moetsen we echter eerst een paar rotsblokken verwijderen en die zijn nogal zwaar. Gelukkig hadden er zaterdag een paar gespierde mannen ingechekt en die hielpen even mee met het verplaatsen hiervan. Johan ging vervolgens aan het graven en had al snel het lek boven. Vervolgens de loodgieter weer gebeld en probleem opgelost. Althans dat dachten wij dan. Ongeveer een uur later zagen we dat de pompruimte blank stond. Nu lekten dus de pompen. Hiervoor moeten we echter niet de loodgieter hebben maar de wasmachinemonteur die ook de pompen beheert. Logisch toch? Ook die kwam uiteraard maar die had geen onderdelen. Wel alles een beetje vastgedraaid maar het bleef lekken. Op maandag zou hij dan de klus wel klaren. Zondagmiddag hadden we afgesproken met Byron en Sue (de locale electricien en zijn vrouw) om eens even wat te gaan drinken bij de Heritage. Dit is een hotel met een bar er bij en een leuk balkon met uitzicht op de Oceaan. Ondanks dat we de enige gasten waren was er zelfs live muziek aanwezig. Het was erg gezellig en zeker goed om even alle sores van je af te zetten, zeker voor herhaling vatbaar. Toen we op maandag wakker werden wisten we niet wat we zagen. Wolken! En geen gewone wolken maar zwarte wolken. Nee, niet van branden in de buurt of zo. Nog geen uur later viel de regen met bakken uit de hemel en dat heeft zo ongeveer de hele dag geduurd. Alsof we op zondag nog niet genoeg water hadden gehad.... Helaas waren de onderdelen voor de pompen niet voorradig en de truck komt donderdag weer! Gewoon laten lekken dus! Maandag was weer een dag vol verassingen. Allereerst kwam er een gast die een boeking had voor woensdag en vroeg of hij wellicht 2 dagen extra kon boeken want ze hadden geen zin om verder te rijden. Vervolgens diende zich gasten aan die een boeking hadden voor een villa. Althans dat dachten ze. Ze waren echter een dag te vroeg! Geen probleem (het is immers toch rustig nu, ahum) ook de Duitse medemens helpen we gewoon en we hebben ze al vast laten inchecken. Vervolgens zouden ze hun reisschema nakijken en laten weten of ze nu toch 3 of eventueel 4 nachten zouden blijven. Op dinsdagmiddag konden we het bordje “no vacancies” weer gaan ophangen. In het dorp begrijpt niemand waarom het hier zo druk is en wij ook niet meer, eerlijk gezegd. We hebben zelfs op dinsdag verschillende mensen moeten teleurstellen. Rustige periode, hoezo? Dinsdagavond kregen we nog een (lang verwacht toch nog gekomen) erg leuk telefoontje. Duuck zit in het vliegtuig en is via Kuala Lumpur onderweg naar Sydney! We konden het bijna niet geloven. Vorige week was hij al “ingekooid” en verzegeld maar toen mocht hij niet mee omdat de bench te klein zou zijn. Nu was hij in een grotere bench gestopt en mocht hij wel mee. Gisterenavond is hij in Sydney aangekomen en moet hij nu eerst 30 dagen in quarantaine. Daarna gaat hij op weg naar Denham. Gaat het dus toch nog gebeuren? Wij blijven nog even voorzichtig......