Juli 2014

Nou dat nog een weekje blijven bij BlazeAid is uitgelopen in nog een maand! Dit komt mede door het feit dat de huidige coordinatoren wegens famlieomstandigheden een aantal keren per week naar het ziekenhuis moesten. Johan sprong even een keer bij en werd bijna gelijk gebombardeerd tot vervangend coordinator en nam de schoonmaakwerkzaamheden van toiletten en douches ook voor zijn rekening. Wilanda nam de keuken zo ongeveer volledig voor haar rekening. Het was voor de coordinators een hele opluchting en zo werd een weekje twee weken en inmiddels dus de hele maand. Het zijn lange dagen en het is best hard werken maar het is voor een goed doel. Een nieuwe kok (Wilanda) in de keuken doet wonderen want iedereen was erg enthousiast over  onder andere de groentesoep, kippensoep, nasi en niet te vergeten de gevulde eieren die Wilanda had gemaakt. Weer eens iets anders dan de standaard stoofschotels en aardappelpuree die hier veelal werden gemaakt omdat ze zo makkelijk te maken zijn voor grotere groepen. Velen wilden gelijk het recept hebben van haar kunsten. Op de zaterdagavond is er een soort van “gezellige” avond voor de getroffen boeren. Ook dan wordt een maaltijd aangeboden en ook vele van deze boeren waren onder de indruk van de soep. Sommige kwamen 3x terug voor deze soep en lieten de rest van het diner aan zich voorbij gaan. Dit laatste geloofde Wilanda niet totdat deze boer in de keuken stond om het recept te hebben en het zelf vertelde! Deze avonden worden georganiseerd om de boeren in deze zware dagen bij te staan om onderling de contacten wat aan te halen. Als je een week als vrijwilliger werkt heb je ook recht op een vrije dag maar omdat we de coordinatoren zo veel mogelijk naar het ziekenhuis lieten gaan hadden we besloten om maar gewoon te werken. Wel konden we een paar keer uitslapen. Na 3 weken vonden de coordinators dat we toch echt een dag vrijaf moesten zijn en konden we hun auto meenemen en er op uit gaan. Nou dat was toch ook wel ff lekker. We hebben wat rondgekeken in de buurt en onderweg wat gegeten zodat we ook na het eten niet meer de neiging zouden hebben om weer aan het werk te gaan. De week er na mochten we nogmaals hun auto meenemen en zijn we gaan geocachen in de buurt. We hebben ook een bezoek gebracht aan Hanging Rock. Het is een kratermond die 6.4 miljoen jaar geleden is ontstaan doordat niet vloeibare lava hier als het ware een muur heeft gevormd. Door weer en wind zijn hier gaten in in gekomen en nu lijkt het net alsof er hier en daar rosten hangen. Het is tevens een belangrijke plaats voor de lokale Aboriginals. Er zijn hier wat onverklaarbare dingen gebeurd in het verleden en sommige mensen kunnen niet goed tegen de sfeer die er hangt. Er is ook een film over gemaakt “Picnic at Hanging Rock”. De film hebben we nog niet gezien maar onze interesse is gewekt! We hebben een gedeelte van de wandeling naar boven gedaan maar omdat het aardig koud begon te worden zijn we niet tot aan de top gekomen. Gedurende deze weken bij Blazeaid zijn we een variate aan vrijwilligers tegengekomen. Zo zijn er een aantal die hun hele hebben in de auto hebben en dat is dan gelijk hun huis. Door op deze manier te werken hebben ze dan toch te eten en te drinken. Sommige zijn excentriek anderen zijn erg aardig en door omstandigheden in deze situatie beland. Er zijn ook oudere echtparen en vrijgezellen die gewoon een beetje gezelligheid zoeken. Ook is er 2 dagen een groep van 24 schoolkinderen geweest uit Melbourne (overnachten in een tentje :) ) van 14 en 15 jaar die in het kader van “doe iets voor de gemeenschap” zijn komen helpen. Dit was erg leuk en de “kinderen” waren erg energiek en er werd veel werk verzet wat door vele boeren erg werd gewaardeerd. Je komt zo dus weer veel leuke mensen tegen en uiteraard ook wat minder leuke! Het kampement voor de vrijwilligers waar we hebben gewerkt gaat per 1 Augustus ontmanteld worden, het aantal vrijwillgers loopt terug en de meeste boeren zijn klaar met de nieuwe omheiningen en diegene die nog niet klaar zijn zijn dat over 6 maanden waarschijnlijk nog niet. Als afsluiting werd om die reden op 25 Juli een “Christmas in July” party georganiseerd. Het blijft voor ons toch gek om in juli onder de kerstboom te zitten maar het moet gezegd worden het was er koud genoeg voor. Diverse ochtenden was het wit van de nachtvorst en soms zelfs natte sneeuw. Maar ja, het is dan ook winter natuurlijk!! Voor deze feestelijke avond moest er eten worden verzorgd voor ongeveer 140 mensen. Onder hen veel boeren maar ook vrijwilligers die hier hebben gewerkt in de afgelopen 5 maanden, en de diverse clubs die de maaltijden voor ons hebben verzorgd gedurende enkele dagen per week. Er was een varken aan het spit, geschonken door een van de geholpen boeren, roast-beef en heel veel salades. Daarnaast een uitgebreid assortiment aan toetjes welke door diverse mensen waren meegenomen voor deze avond. Op deze dag tussen 9.00 en 15.00 uur, ongelukkiger kon het bijna niet, hadden geen beschikking over electriciteit vanwege onderhoud. Gelukkig was de spit op houtskool en hadden we nog wel de beschikking over 1 fornuis op gas. Het was een geslaagde avond, een mooie afsluiting voor iedereen. De dag er na moest alles natuurlijk opgeruimd worden en werd een aanvang gemaakt met inpakken omdat het kamp een paar dagen later opgeheven zou worden. Op zondag hadden wij zowaar nog een vrije dag en zijn we naar het Dingo Discovery centrum geweest. In de vorige weblog heb je al kunnen lezen dat Johan bij een boer had gewerkt die een paar Dingo’s had en hier werd er nog meer uitgelegd over de Dingo. We werden begroet door een heuse Dingo, keurig aan de riem. Er werden allerlei dingen over de Dingos uitgelegd; Zo gaf men aan dat de Dingo eigenlijk meer eigenschappen bevat van een slang en een kat dan een hond. Een Dingo is namelijk erg flexibel, zijn poten kun je onder een hoek van 90 graden uitklappen en zijn kop kan 180 graden draaien. De kop van de Dingo is het grootste onderdeel van zijn lichaam, als zijn kop ergens door kan dan kan alles er door, bij een hond is de borstkas het grootst. Een Dingo kan goed klimmen en springen en dat is weer de eigenschap van een kat. Na het verhaal, waarbij de Dingo in allerlei posities werd gemanouvreerd mochten we naar de speelwei waar de puppies werden losgelaten. Hier krijgen ze van de bezoekers eerst wat “snoepjes” en daarna mogen ze zelf spelen. Het was erg komisch en ze zijn erg schattig. Op maandag hebben we weer gewoon gewerkt en dinsdag zijn we uiteindelijk weer vertrokken. We hadden eigenlijk willen blijven tot 1 augustus maar David, een van de reizigers die we vorig jaar hebben ontmoet en waar we 2x thuis zijn geweest voor een paar dagen was plotseling overleden en omdat we redelijk in de buurt waren wilden we graag naar de uitvaartplechtigheid en zo geraakten we onverwacht weer in Canberra terecht. Maar goed we wilden toch graag wat verder naar het noorden, de zon tegemoet, en dit was een start zeker gezien het feit dat rondom Melbourne, waar we al die tijd verbleven, storm, hagel, sneeuw, kortom noodweer, was voorspeld voor de komende dagen. Terwijl de storm woedde in Melbourne zaten wij inmiddels in Yass koffie te drinken in het zonnetje :).
Bekijk hier de foto's van juli 2014

Juni 2014

Na de eerste perikelen van hoog water en de auto met lege accu keerde de rust terug bij het retreat waar we aan het werk waren. Maar goed ook want de boekingen bleven binnen komen en de bezetting liep continue op. We waren dus druk en daar kwam nog eens bij dat een schoonmaakster haar heup uit de kom had en de ander van een klein trapje viel wat ze in een bad had geplaatst en dus ook flink wat kneuzingen had. Gelukkig gebeurde deze incidenten thuis en niet op de werkvloer.
We moesten dus ook nog wat chalets zelf schoonmaken. Daarnaast moesten we nog vele ontbijt pakketten klaarmaken en diverse andere schalen met lekkernijen opmaken. Je vraagt je af waar sommigen mensen het allemaal laten! Maar goed het moet nu eenmaal luxe zijn en men moet zich goed verwend voelen. Gelukkig hebben we alleen maar blije gezichten zien vertrekken. Een en ander is de eigenaren niet onopgemerkt gebleven, bij terugkomst bleek dat zij (wij?) een bezetting hadden gehaald van 84%, iets wat nog niet eerder was voorgekomen bij hun. Nog voordat we weer vertrokken vroegen ze ons dus direct weer terug voor de maand november. Vanuit Perth zijn we weer naar Melbourne terug gevlogen om onze camper weer op te halen. De vlucht en het transport naar de parkeerplaats verliep vlot maar toen we de camper wilde starten wilde de motor niet echt meer aanslaan. Accu leeg! Aangezien het een truck is en dus 24v hielp de hulpaccu die men had klaar staan niet om te starten en moesten we dus Isuzu hulptroepen inschakelen. Nou ja, je moet iets doen om de verjaardag van Wilanda onvergetelijk te maken ;). Gelukkig was de hulp binnen een uur aanwezig en de truck startte direct. We moesten wel ongeveer 45 minuten verplicht rijden om de accu weer op te laden. Gelukkig wisten we een 24 uurs truckstop in de omgeving waar we konden overnachten want het was inmiddels al 10.00 uur in de avond. Goede (gratis) service van Isuzu! De volgende ochtend kregen we nog een telefoontje om te vragen of we weer op pad waren en alles goed was gegaan. Gelukkig wel! Vanaf onze truckstop zijn we weer teruggereden richting Melbourne om weer onze voorraad aan te vullen. Na het doen van de nodige booschappen zijn we naar een caravanpark gereden om alles op ons gemak te reorganiseren en water bij te vullen. Vervolgens konden we weer naar ons adresje in Melbourne om wederom op het hondje Hugo te passen voor een paar dagen. Wat hebben we het toch druk! Vanuit Melboune zijn we gegonnen aan onze reis naar het noorden, maar wederom niet te ver. We hadden namelijk via Facebook een oproep gezien van Blazeaid voor vrijwilligers. Blazeaid is een zelfstandige organisatie die getroffenen van (bos)branden, overstromingen en cyclonen een helpende hand toesteekt. De organisatie is opgericht door een boer die zelf door brand werd getroffen in 2009 en een advertentie plaatste voor hulp. Hier kwamen zoveel mensen op af dat hij dacht hier moet ik iets mee doen en inmiddels hebben ze al heel wat mensen in de afgelopen 5 jaar blij gemaakt. Het gebied boven Melbourne is afgelopen zomer behoorlijk getroffen door branden waarbij vele omheiningen (veelal houten palen) door brand zijn verwoest. Op deze plekken moet in het voorjaar het vee weer gaan grazen en bij de afmetingen van de boerderijen hier betekent dat heel veel omheining. De boeren moeten zelf voor het materiaal zorgen en meewerken, Blazeaid helpt dan met het weghalen van de restanten van de oude omheining en vervolgens het plaatsen van de nieuwe. Dit werk is op basis van vrijwilligheid en sommigen mensen komen een dagje helpen maar het is natuurlijk fijn als je wat langer kunt blijven. Wij zijn aangekomen bij het kamp in Clarkefield waar momenteel zo’n 15 tal mensen zijn. Toen we aankwamen was het net lunchtijd en hebben gelijk meegegeten en kennis gemaakt. Omdat het helaas slecht weer was heeft Johan de 1^e dag niet heel veel kunnen doen en Wilanda heeft wat keuken en (noodzakelijke) schoonmaakwerkzaamheden verricht. Het avondeten wordt verzorgd door de lokale boeren die geholpen zijn, of worden, door Blazeaid en bestaat vaak uit een heuse 3 gangen maaltijd. Ontbijt en lunch worden verzorgd door de vrijwilligers maar veelal gesponsord of gesubsidieerd door het lokale bedrijfsleven of verenigingen. Je komt niets dus tekort! Het programma begint al vroeg, ontbijt om 7.00 uur en een verplichten ochtendbijeenkomst om 7.30 uur. Hier worden teams ingedeeld en de veiligheidsvoorschriften herhaald. De 2^e dag had Wilanda weer keukendienst er werd namelijk ook een groep van 25 schoolkinderen (15-16 jaar) verwacht om ook een dagje te komen helpen. Zij heeft zich dus bezig gehouden met het maken van salades, brood, kaas en vleeswaren snijden, de vloer van de hal vegen en dweilen, toiletten schoonmaken en diverse andere werkzaamheden. Johan werd bij een groep ingedeeld om omheiningen te gaan plaatsen. Dit betekent dus aanhanger laden met de nodige gereedschappen en verplichte EHBO kit. Vervolgens op pad naar de aangewezen boerderij. Die waar Johan moest werken was maar op 15 minuten rijden maar anderen moesten wel een uur rijden. Omdat je veelal “in the middle of nowhere” bent is er geen wagen met beton aanwezig om de palen in de grond vast te krijgen dus het gat moet redelijk breed en diep worden uitgegraven om vervolgens de paal (25cm doorsnee) te plaatsen en het gat op te vullen met laagjes zand en stenen wat continue moet aangestampt zodat een stevig geheel ontstaat. Uiteraard moeten de palen van ongelijke lengte wel enigzins op dezelfde hoogte staan, in lijn en waterpas. Het duurt dus wel even voordat er 1 paal staat. Nadat we de 2^e paal hadden staan begon het hard te waaien, te regenen en later zelfs te hagelen. Men is zuinig op de vrijwillgers dus eerst even schuilen en toen het er op leek dat het niet meer zou verbeteren weer terug naar de basis. Koffie, boekje lezen, lunch en wat bijkletsen met andere vrijwilligers. Na de lunch belde de boer echter op dat het weer was opgeklaard dus is het team van Johan weer vetrokken en ze hebben in de middag nog 7 palen geplaatst. Deze 9 palen waren de hoekpalen van een perceel waar de omheining aan vast komt te staan. Het terrein is nu klaar voor verdere omheining en de ijzeren palen die er tussen komen te staan dit gaat natuurlijk veel sneller waarna het gaas kan worden geplaatst. Bij terugkomst op de basis was het een drukte van jewelste. De schoolkinderen waren gearriveerd en hadden hun tentjes al opgezet. Een mooi gezicht al die tentjes maar wij blij dat we in de camper slapen met deze wind en kou! De 2^e dag was het weer ons goed gezind en ging Johan weer op pad met Paul, de teamleider, ondersteund door 5 kinderen (allemaal ongeveer 15 jaar) en 1 leraar. Er was een oude omheining met een lengte van ongeveer 400 meter die moest worden ontmanteld. Eerst het prikkeldraad er af, vervolgens stroomdraad en dan de andere 3 ondersteunende draden. Het draad wat nog kan worden gebruikt wordt aan de kant gelegd dan wel opgerold op een “spinner”. Vervolgens wordt het gaas op de grond gelegd en opgerold zodat met makkelijk afgevoerd kan worden. Omdat dit gerecycled wordt moet wel al het hout, plastic en porcelein verwijderd zijn. De laatste restanten houten palen worden verwijderd en vervolgens kan het opbouwen weer beginnen in omgekeerde volgorde. Het merendeel van de nieuwe palen zijn van staal, dit is aanmerkelijk lichter en werkt dus stukken sneller. Aan het eind van de dag was het hele stuk weer voorzien van een mooie nieuwe heining. De schoolkinderen vonden het allemaal erg leuk en het waren stuk voor stuk harde werkers! Een meisje vond het zelfs zo leuk dat ze volgende week in de schoolvakantie met haar ouders graag weer hier heen wil om te helpen. De dag er na ging Johan met dezelfde groep naar een “kerstbomen farm”. Wederom zo’n 300 meter omheining verwijderen maar deze keer waren de omstandigheden iets lastiger. De omheining stond namelijk aan de rand van de bomenrij en er zat nogal wat gaas en prikkeldraad in de knoop. Maar vele handen maken licht werk dus rond de koffiepauze was de klus geklaard. De boer waar we deze dag aan het werk waren had voor de pauze nog een kleine verassing voor de kinderen maar ook voor Johan en Paul was het heel interessant. Hij verzorgde namelijk 2 tamme Dingo’s die hij als baby had gekregen en opgevoed. Dingo’s worden gezien als wilde honden maar het is eigenlijk een heel andere diersoort, een groot verschil is namelijk dat Dingo’s niet kunnen blaffen maar meer een huilend geluid maken. Tevens kunen Dingo’s hun oren compleet naar achteren richten. Deze Dingo’s zijn eigendom van het Dingo Informatiecentrum en er wordt mee gefokt en deze Dingo’s gaan de hele wereld over naar dierentuinen. Deze boer had de Dingo’s ook een aantal commando’s geleerd zoals honden dat ook leren bij gehoorzaamheidscursussen. Al met al heel interessant en zo steek je dus nog wat op. Filmpje Dingo aaien. Na de koffie was het voor de kinderen weer tijd om terug te gaan naar de basis voor de lunch om vervolgens weer richting school, af te reizen. Paul en Johan hebben vervolgens nog wat meer (ijzer etc) opgeruimd rondom de boerderij en vervolgens gevraagd of we nog iets anderes konden betekenen. Nou ja, eigenlijk wel. Er moest namelijk nog een schutting worden geplaatst en het plan was om dat volgende week met zijn vrouw en kinderen te doen waarbij hij de hele week nodig zou hebben. We konden dus wel vast een begin maken. Een paar uur later stond met vereende krachten de hele schutting (kleine 100 meter) compleet overeind en de boer was super gelukkig! De volgende dag weer op pad met een nieuw team. Dit werd een productieve dag. Met 4 man 750m omheining geplaatst. Dit was mogelijk omdat het terrein helemaal vlak en recht was en de juiste materialen voor handen waren. Bij deze boer werden we in de watten gelegd, koffie pauze met ham-kaas croissants en als lunch groentesoep en broodjes warm vlees. Op deze manier willen de boeren hun dank betuigen aan de vrijwilligers maar sommigen overdrijven een beetje. Het is toch wel mooi dat je deze mensen op deze manier kunt helpen. Sommige vrijwilligers komen gewoon een dagje helpen terwijl anderen er al 4 maanden zitten. Wij zijn er inmiddels een week en denken nog een week of zo te blijven.
Foto's juni 2014