Exmouth - Denham

Vrijdag 18 juli hadden we ingepland als een rustdag in Exmouth om bij te komen van de vermoeienissen van het zwemmen met de Whale sharks. Na uitgeslapen te hebben zijn we weer (nadat we onze weblog hadden ge-update) de noodzakelijke boodschappen wezen doen, inclusief een paar mega-koffiebroodjes. Deze waren niet echt noodzakelijk maar ze zagen er zo verleidelijk uit dat we ze niet konden laten liggen. Deze hebben we bij Vlaming Head Lighthouse onder het genot van een kopje koffie genuttigd (toch wel handig als je alles bij de hand hebt in zo’n camper). Daarna zijn we verder richting het Ningaloo Reef NP gereden, waarbij we onderweg nog bij wat strandjes zijn gestopt op zoek naar schelpen. Bij een strandje zagen we nog “verse” sporen van eens schildpad die aan land eieren had gelegd, althans dat was de bewering van Johan. Later zou blijken bij het schildpadden informatiecentrum dat de sporen exact overeen kwamen met de sporen van de Groene Zeeschildpad. Hoe dichter we bij het NP kwamen hoe donkerder de lucht werd en het begon zelfs hard te regenen. Bij de ingang van het NP zijn we dus maar omgedraaid, het betere weer tegemoet. Terug gekomen op de camping was het weer zonnig en hebben we nog even buiten gezeten, en wat zitten lezen en puzzelen. Aan het eind van de middag ging Johan nog even internetten om te kijken of er nog belangrijke mailtjes waren. Wilanda bleef even rustig bij de camper zitten puzzelen. Althans dat was de bedoeling!
Johan was nog maar net weg toen er paniek ontstond. We kregen nieuwe achterburen en wij stonden te ver naar achteren. Wilanda vroeg of het dan wel normaal was dat een paar irritante oude knakkers met hun luifel zowat tegen onze camper aanstonden. Dit hoorde ook niet zo dus korte metten: luifel afbreken, maar de camper moest naar voren. Johan had echter de sleutels bij zich dus de ranger heeft de camper persoonlijk een stuk naar voren geduwd met als gevolg dat ons stroomsnoer te kort was. Dit was geen probleem want dan kon Wilanda bij de receptie wel even een verlengkabel halen voor $30,- borg. Wilanda naar de receptie, maar daar hadden ze alleen nog nieuwe kabels en daarvoor was de borg $50,-. Wilanda weer terug naar de camper voor extra dollars en ja hoor daar was de kabel. Probleem opgelost dacht Wilanda. Helaas niet want dit was een nieuwe kabel en die paste niet. Dus weer terug naar de receptie. Oh, zei men bij de receptie nonchalant, zeker een Apollo? Ja inderdaad. Nou daar passen deze kabels niet op…. Grrrrrrrr…… Uiteindelijk brachten onze nieuwe achterburen uitkomst! Zij hadden nog een extra kabel voor ons te leen, zonder borg! Van puzzelen was niets meer gekomen en toen Johan terugkwam moest hij natuurlijk het hele verhaal aanhoren. Verder is het die dag rustig gebleven, hoewel de nachtrust werd verstoord door heftige windvlagen en regenbuien en we het dakluikje dus halverwege de nacht dicht hebben moeten maken, gelukkig kan dit van binnenuit, dit in tegenstelling tot onze trip naar Cape York in 2006, toen we midden in de nacht de tent uit moesten. Zaterdag zijn we van Exmouth naar Coral Bay gereden. Onderweg hadden we nog king prawns (hele grote garnalen) en een fles Australische “champagne” gekocht als lunch voor als we in Coral Bay waren. Decadent? Wij geven jullie te raden wat goedkoper is: 2 kipburgers, 1 cola en een ijskoffie of 600 gram king prawns en een fles bubbels. We geven het antwoord later nog! Na de lunch hebben we nog even aan het strand van Coral Bay gelegen. Je loopt hier van de diverse accommodaties zo het strand op en het is hier heel lang ondiep. Daarna kun je je gewoon laten vallen en met een snorkel op kun je zo over het koraal heen snorkelen. Dit hebben we deze keer niet gedaan omdat we net hadden gesnorkeld, maar in 2004 waren we hier ook al. Coral Bay is inmiddels ook uitgebreid met een winkelcentrum(pje) en een jeugdherberg. Het was beduidend drukker dan de vorige keer, maar het is nu ook “vakantiepiek”. Zondag zijn we doorgereden naar Carnarvon waar we eerst bij een van de plantages verse sperzieboontjes, tomaten en grapefruits hebben gekocht. Nadat we op de camping geïnstalleerd waren zijn we nog even bij het (outdoor)bowlen wezen kijken op de camping. Het lijkt totaal niet op ons bowlen maar is een soort mengeling tussen wat wij kennen als beugelen, jeu des boules en curling. Erg populair hier, maar vooral bij de “Grey Nomads” zoals de rondreizende oudjes zich hier noemen. Ze zijn gepensioneerd, (de pensioen gerechtigde leeftijd is hier 60 jaar, maar velen gaan hier met hun 55ste met pensioen), en sommigen hebben alles verkocht en trekken nu met camper of auto met caravan heel Australië rond, voornamelijk met het mooie weer mee.
Maandag zijn we van Carnarvon naar Denham gereden. We hebben deze keer de camping aan de andere kant van Denham genomen, deze ligt direct aan het strand. Konden we nog even van het mooie weer genieten. De weerberichten over de plaatsen naar het zuiden toe waren immers niet al te best: regen en storm, maar in Denham was het nog ruim 20 graden. Tot en met donderdag zijn we op de camping gebleven. Donderdag zijn we naar het Ocean Park geweest nabij Denham. Hier is heel wat “Oceaanleven” in levende lijve te bewonderen waaronder een aantal flinke haaien, schildpadden, die overigens ook makkelijk je vingers eraf kunnen afbijten zoals iemand die bij het Ocean Park gewerkt heeft aan den lijve heeft ondervonden, zeeslangen en steenvissen. Aansluitend zijn we naar het complex gegaan waar we vorige maand ook al waren geweest en wat de eigenaar mogelijk wilde verkopen. Dat wil hij nog steeds dus we zijn daar nu mee in gesprek en als het goed is worden de contracten een dezer dagen opgemaakt en kan de accountant aan de slag met een onderzoek. Het mooie is (in dit geval) dat het financiële jaar hier loopt van 1 juli t/m 30 juni en het financiële jaar dus net is afgesloten.
Wij voelen ons beiden hier helemaal thuis, zowel op het complex als in Denham (zie bijgaande foto met een bericht van Ali, de lokale kapper, om te zien hoe relaxt het hier is) en het heeft er alle schijn van dat wij per 1 november de nieuwe eigenaren zullen worden en dat we dus half oktober definitief onze koffers zullen pakken. Verdere details hopen we tijdens ons volgende bericht op de weblog te kunnen verstrekken.
Oh ja, nog even dit: De kipburger-lunch kostte overigens $44 en de garnalen met bubbels slechts $27, dus al zijn we downunder, we blijven Nederlanders en dus op de kleintjes letten!

Broome – Exmouth

Woensdag 11 juli zijn we vanuit Broome weer naar 80 mile beach gereden. Het was ons daar de vorige keer goed bevallen en het is een mooie break tussen Broome en Port Hedland. Het plan was om hier 3 nacht te blijven. De eerste nacht weer zonder stroom, daar deze camping ook niet reserveert en de powered sites ’s-morgens al weer vroeg zijn vergeven aan diegenen die van unpowered naar powered willen verhuizen. Geen probleem want 1 nachtje houdt de (extra) accu van de camper het wel uit, echter dit betekent geen waterkoker (maar we kunnen altijd nog water koken op gas) en geen magnetron en TV. Maar dat is allemaal best te overleven. De volgende ochtend om 08.30 uur gemeld en allereerst weer verhuisd naar een powered site. Donderdag en vrijdag waren twee super relaxte dagen. Niet veel meer gedaan dan strandwandelingen, schelpen zoeken en zonsondergang bekijken (zon zakt in zee) onder het genot van een wijntje. Overigens is 80 mile beach het eerste strand waarbij het dragen van schoenen klaarblijkelijk verboden is. Iedereen laat zijn/haar schoenen namelijk achter bij het poortje dat toegang geeft tot het strand. Op vrijdag vernamen we dat als je grote schelpen wilt vinden je vroeg op moet staan en ver het strand op moet lopen. We besloten dus nog maar een nachtje bij te boeken. Zaterdag om 06.00 uur (vakantie??) opgestaan en na een snel ontbijt het strand op. De zon kwam net op en het zand was nog (ijs)koud (zonder schoenen), maar het zeewater was stukken warmer. We zijn een flink eind het strand af gelopen en het was inderdaad de moeite. Veel grote schelpen tot wel 20 centimeter. Er lagen er erg veel waar stukken af waren, maar gelukkig ook nog enkele gave exemplaren in diverse kleuren. Ook vonden we nog 3 “trompetschelpen”.
Tegen 12 uur waren we weer terug dus onze beweging hadden we wel gehad voor het weekend. Zaterdagmiddag was er nog een “fundraiser” (geld ophalen voor een goed doel) t.b.v. de Flying Doctors. Deze zijn nogal heilig in Australië en als hier iets voor georganiseerd wordt is er meestal veel belangstelling. En dat was er dan ook. Zeker 250 man, allemaal met eigen stoeltje en drankje (byo) kwamen kijken. Er waren diverse optredens, van zangers, zangeressen, een accordeonspeler, saxofonist en een keyboard speler. Alles live en geen playback. Hoogtepunt was misschien het brutale jongetje wat net kon lopen en ook kwam staan zingen. Spontaan werd de microfoon hem voorgehouden en begon hij het liedje: “Twinkle, twinkle little star” uit volle overtuiging te zingen. Aan het eind van zijn lied kreeg hij het grootste applaus van allemaal. Op Eighty mile beach hebben we ons ook weer eens kunnen vergapen aan de mega voertuigen waarmee de Australiërs op pad gaan. Dat varieert van een auto met (vouw-)caravan, al of niet met boot, tot een megacamper omgebouwde touringcar inclusief een volwaardige groot formaat koelkast, diepvries, wasmachine en een voorraad van 1000 liter water (komen wij aan met 100!). Sommige voorzien van een 2e auto en boot op aanhanger, een quad of zelfs een heel dakterras op het dak van de bus met daarop een mega bbq.
Zondag zijn we via Port Hedland verder gereden naar Point Samson. Een klein plaatsje met slechts 400 inwoners en een splinternieuwe camping aan het strand waar we zondagmiddag nog even een poging hebben gedaan een beetje bij te kleuren. Maandag zijn we naar Warwick (een mijnwerkersstadje) geweest, vervolgens naar Cossack een historisch stadje, althans zo wil het zich voordoen maar het was niets vergeleken met Greenough waar we op de heenweg waren geweest. Vervolgens nog even naar Roebourne waar het bezoekerscentrum is gevestigd in een oude gevangenis. Om de een of andere reden staan er in WA heel veel daarvan. In Roebourne is trouwens ook een hele grote nieuwe gevangenis, maar die kun je niet bezoeken.
Dinsdag zijn we vertrokken naar Exmouth. Wederom een redelijk saaie weg, maar dat wisten we natuurlijk van tevoren, dwars door de woestijn. Inmiddels hebben we met ons huis op wielen zo’n 5.500 kilometer afgelegd, waarvan vele kilometers door het grote niets. In al dat niets en nagenoeg geen verkeer verbaasd het ons dan elke keer weer dat als je bij een roadhouse komt, dit keer Nanutarra Roadhouse, telkens weer een drukte van jewelste is. Het is een gekrioel van mensen en auto’s en je staat zo maar in de rij bij de benzinepomp. En dat bij een dieselprijs van A$ 2,35 de hoogste prijs hier in WA. Wie denkt dat we minstens net zoveel kangoeroes hebben gezien als kilometers hebben afgelegd, die hebben het compleet mis. Los van enkele honderden dode kangoeroes, evenals dode koeien, vossen, wombats en andere dieren hebben we tot nu toe slechts 2 levende kangoeroes gezien. Dit komt voornamelijk doordat we nu eigenlijk uitsluitend via de highway rijden, dit in tegenstelling tot voorgaande keren en omdat de kangoeroes zich vrijwel uitsluitend vroeg in de ochtend en laat in de middag laten zien. Naast de kangoeroes hebben we nog wel Emoes, Brolga’s, veel kaketoes en wat ander wildlife gezien. Die 5.500 kilometers is overigens niet echt veel hoor in Australië. In 2004 hebben we in een maand tijd bijna 10.000 kilometer afgelegd, maar toen zaten we wel bijna dagelijks in de auto.
Woensdag hebben we in Exmouth weer een relax dag gehad. Zowaar uitgeslapen tot 08.30 uur, de was gedaan en wat bij het zwembad rondgehangen. De temperatuur in Exmouth was vandaag zo’n 25 graden, wel wat minder als de 30 in Broome maar nog steeds een aangename winterse temperatuur, althans voor ons dan. Donderdag hebben we een excursie gedaan naar het Ningaloo Reef. Dit reef is vergelijkbaar met het Great Barrier reef aan de oostkust alleen minder bekend en daardoor ook minder toeristisch. Dit reef schijnt overigens het enige koraalrif ter wereld te zijn wat ten westen van een continent ligt, dit volgens de Australische brochures. In de ochtend hebben we wat gesnorkeld op het koraalrif waarbij we mooi koraal hebben gezien maar vooral allerlei vissen in alle kleuren die je maar kunt bedenken. Daarna zijn we verder zuidwaarts gevaren met de boot op zoek naar de “Whale sharks” ofwel Walvishaaien. Deze kunnen 20 meter lang worden en wegen dan zo’n 34.000kg. Hun bek is ongeveer een meter wijd en hun huid is ongeveer 20 cm dik. De boot werd in twee groepen verdeeld om beurtelings met een Whale shark te kunnen opzwemmen, dit onder begeleiding van een instructrice. Direct nadat wij het water ingingen hadden we hem in het vizier. Echt immens, zo groot! Johan heeft er nog even recht voor gezwommen en kom hem zo in zijn gezicht en bek kijken, maar is vanwege de veiligheid toch maar even aan de kant gegaan. “Onze” Whale shark was maar 4.5 meter lang, maar toch. Na 10 minuten moesten we weer uit het water voor de andere groep en vervolgens wij weer. Deze keer heeft Johan hem alleen van opzij gezien. Nog wat later kwam hij zelfs dicht langs de boot gezwommen, toen hadden we er allemaal pas echt goed erg in hoe groot deze Whale shark was. We hebben het goed op de film en de foto.
Later gingen we op zoek naar walvissen (Humpbackwales) maar voordat we die zagen zag Wilanda nog een vliegende vis, dat is nog eens een gek gezicht een vis die een stuk over het water scheert dan flap, flap met de vinnen (vleugel kun je nu toch niet zeggen), en een stukje verder duikt die weer het water in. Ook nooit geweten dat die vissen lang zijn maar zo zie je maar je leert een hoop van een dag op zee. De 2 walvissen die we gezien hebben deden synchroon een paar bogen boven het water, maar waren te ver weg en te vlug om het op film of foto vast te leggen. Bijaankomst bij de aanlegplaats werden we met een bootje weer naar de kant gebracht en was er nog een tijgerhaai te zien. Alhoewel deze vrij dicht langs de kant zwom is deze wel gevaarlijk voor mensen. Het is maar een weetje…

Broome – Fritzroy Crossing – Broome

Van woensdag op donderdag hebben we na onze avonturen bij de Horizontall Falls als een blok geslapen. Allereerst nog een paar foto’s hiervan om jullie ook een beetje mee te laten genieten. Na het ontbijt zijn we weer vertokken van onze camping in Broome om allereerst weer inkopen te gaan doen. Met deze warmte en slechts een kleine koelkast moet je gewoon wat vaker boodschappen doen. Vervolgens zijn we in één ruk doorgereden naar Fritzroy Crossing, zo’n 400 kilometer. We wilden hier op tijd zijn want deze camping reserveerde geen plaatsen, wie het eerst komt zit goed en vol is vol (nou ja, er waren hier en daar nog wel plaatsen maar ze gunnen je hier ook gewoon de ruimte) en de volgende gelegenheid is zo’n 300 km verder. Rond 13.30 kwamen we aan en nog plaats genoeg maar direct daarna kwam de ene caravan of camper na de andere binnen. De weg naar Fritzroy Crossing is saai, eentonig en kaal. Het enige spannende was het af en toe inhalen van een auto met caravan (en op de terugweg zelfs 2!). Die mogen hier maar 90 km en wij 110. Deze weg hebben we in 2006 ook gereden maar de reden dat we Fritzroy Crossing nogmaals met een bezoek vereerden is dat er een kloof “Geikie Gorge” (ook bekend van Floortje Dessing’s RTL Travel) ligt, waaraan we door “technische problemen” met de auto (sleutel er in laten liggen en de deur op slot) geen bezoek aan deze kloof hadden kunnen brengen. Deze kloof hebben we vrijdag bezocht en waarschijnlijk zijn we een beetje verwend geraakt door alle kloven die ze in dit land hebben. Het was wel aardig maar we hebben mooiere gezien! Maar wel zoetwater-krokodillen (Freshies). Deze zijn (zeggen ze) niet gevaarlijk voor mensen maar voor de zekerheid toch maar armen binnenboord houden. De middag hebben we bij het zwembad doorgebracht met ijskoud water. Gelukkig zijn we dompelbaden bij de sauna gewend, maar het was echt koud! Na het zwemmen werd Johan door Wilanda op een biertje getrakteerd op de veranda bij de bar, van haar eigen Australische dollars, verdiend met haar eigen handeltje alhier, dit ter ere van Johan’s verjaardag. Daarna hebben we ons weer even opgefrist en zijn we in het restaurant wezen eten, wederom ter ere van Johan’s verjaardag. Voor Johan deze keer een salade met gerookte Emoe en Kangaroe vooraf, voor Wilanda weer een zalmpasta. Als hoofdgerecht voor beiden een heerlijke Barramundi. Deze lokale visspecialiteit, lijkt nog het meest (qua smaak) op zeetong, ze kunnen ruim een meter lang worden en tot 40 kilo wegen! Wij kregen echter maar een filetje, alhoewel het nog een aardige hap was. Tijdens het diner hebben we besloten dat we de volgende dag maar weer richting Broome zouden gaan. De volgende 750 km zouden qua weg ongeveer het zelfde zijn als van Broome naar Fritzroy en die zelfde weg zouden we dan volgende week ook weer terug moeten. Het leek ons beter om nu maar gelijk terug te gaan en dan langzaam weer af te gaan zakken naar het zuiden en onderweg nog wat “vakantiedagen” te hebben. In Broome hebben we deze keer gekozen voor een camping aan Cable Beach, het mooiste strand alhier (er moet op internet ergens een webcam staan gericht op Cable Beach). Nadat we onze camper hadden geïnstalleerd (nou ja, geïnstalleerd) stekker in de camper en in de stroompaal, tafel en stoeltjes uitklappen en klaar is kees dat is wat anders dan pootjes uitrdaaien etc. wat de caravanners allemaal moeten doen. Nadat we van een kopje thee genoten hadden hebben we onze mobiele telefoons weer aangezet. In Fritzroy hadden we namelijk geen bereik en in Broome weer wel. De telefoon bleef bijna onophoudelijk piepjes geven van ontvangen sms-jes. De buren keken al wat er toch aan de hand was. Door een tiental sms-jes en ook nog vele mailtjes en e-cards bleek dat Johan zijn verjaardag, ook al is hij ver weg, niet vergeten was. Mensen allemaal erg bedankt hiervoor, het was erg leuk! Later op de dag bereikte ons weer een droevig bericht. Ome Thieu, de peetoom van Wilanda, was overleden. Pas korte tijd geleden was bij hem de ziekte geconstateerd en 2 maanden later is hij overleden. Wat kan het toch snel gaan. Daar wordt je stil van.

Dat Australiërs goed zijn in rariteiten hebben we al eerder gemeld. Maar om je nu op (zondag) 6 juli om 05.00 uur wakker te laten maken, om 3 seconden over 4 minuten over 5 op 6 juli (07) 2008 het glas te heffen i.v.m. 03-04-05-06-07-08 (iets wat je maar 1 keer in je leven meemaakt) is wel een beetje te gek vonden wij. Wij wachten dan wel tot 04-05-06-07-08-09, dan is het in ieder geval een uur later! Zondag t/m dinsdag hebben we verder niet veel meer ondernomen. Zwembad, strand, zwembad en tussendoor af en toe wat eten en drinken, vooral mega groooooote cappucino’s, al met al toch best vermoeiend. Wat ook vermoeiend is, is het kijken naar alle Australiërs die continu hun campingplaats bladvrij maken, aanharken, auto’s en caravans wassen. Maar ja als je 3 maanden op een camping staat ga je je natuurlijk wel vervelen! Drie maanden van huis kan hier eenvoudig. Uiteraard moeten de kinderen hier wel naar school, maar tot 3 maanden krijgen ze huiswerk mee. Als ze langer dan 3 maanden wegblijven, we hebben mensen gesproken die een jaar lang rondtrekken door Australië, mede omdat dit ook goed is voor de kinderen om de verschillende delen van het land te zien, moeten ze school volgen via “the school of the air”. Deze hebben we in 2006 bezocht in Katherine. Vroeger ging dit via de radio (wellicht bekend van de Flying Doctors) maar tegenwoordig gaat dit via de computer met beeldverbinding en interactieve lessen. De kinderen komen ook een paar keer per jaar bij elkaar om de klasgenootjes te leren kennen. Het is niet alleen voor kinderen die rondreizen, maar voor elk kind dat meer dan 60 kilometer van een school af woont. Dat lijkt misschien veel, maar sommige boerderijen liggen meer dan 50 km van de verharde weg af. Naast schoollessen leren de kinderen hier al op jonge leeftijd (men zegt hier zelfs al met 4 jaar) o.a. autorijden, weliswaar op eigen terrein, zodat ze in geval van nood hulp kunnen halen als niemand anders hiertoe in staat is, mobieltjes hebben hier immers niet overal bereik. Woensdag gaan we weer op pad en gaan we als eerste 80 mile beach, ongeveer halverwege tussen Broome en Port Hedland, opnieuw met een bezoek vereren.

Van Carnarvon naar Broome

Nadat we ons vorige bericht vanuit Carnarvon hadden verzonden hebben we de stad verkend. Het geheel maakte een beetje een verlopen indruk en al snel drong het tot ons door dat deze plaats onderaan ons (woon)verlanglijstje zou komen. Ja, er zijn wel meer winkels dan in Denham, maar het geeft niet het goede gevoel. De volgende dag werd dit gevoel nog minder toen we een druilerige dag tegemoet gingen. Omdat we hier 2 nachten hadden geboekt zijn we maar in de auto gestapt en hebben de regio verder verkend. We hebben eerst een tocht langs de vele fruitplantages gedaan, waarvan er ook diverse te koop staan. In Carnarvon worden o.a. bananen, druiven, sinaasappels, paw-paw fruit, tomaten en bonen gekweekt, alles op biologische wijze. De te koop staande plantages maakten echter net zo’n verlopen indruk als de rest van Carnarvon. Wellicht doordat de rivier die de plantages van water moet voorzien nagenoeg geheel droog stond. Vervolgens zijn we doorgereden naar de OTC (Overseas Telecommunications Centre) schotel. Een enorme schotel die werd gebruikt voor satelliet communicatie met de rest van de wereld. De eerste geluiden van de landing op de maan schijnen hier ontvangen te zijn voordat ze naar Amerika en de rest van de wereld werden doorgezonden. Als volgende zijn we door de woonwijk van Carnarvon gereden. Hier en daar wel mooie huizen maar nog steeds niet het gevoel waarnaar we op zoek zijn. De lunch bij een lokale eetgelegenheid mocht er wel wezen! Voor Wilanda een clubsandwich met ongeveer een hele kipfilet en voor Johan een “Fishermans Basket”. Een goed gevulde mand met o.a. inktvis, garnalen, oesters en een soort schol. In ieder geval een goed lunchadres voor als we hier in de toekomst eens moeten gaan shoppen! Op vrijdag hebben we een record aantal kilometers afgelegd namelijk 682! Op zich niet veel, maar met een camper van 3.20 hoog en een flinke tegenwind op de open vlaktes vlak langs de kust en de vele tegemoet komende roadtrains in dit gebied, sommige zelfs met 4 aanhangers er achter, dwingen je nogal eens om af te remmen en de kant in te gaan. Eigenlijk wilden we vanuit Carnarvon naar Exmouth maar het weerbericht voorspelde regen in die regio en na de druilerige dag van gisteren wilden we zon! Bij de afslag naar Exmouth zag het er nog steeds dreigend uit dus wij door naar Karratha, de eerstvolgende plaats van enige omvang, zo’n 240 km verder. Helaas waren beide campings hier vol, dus zijn we doorgereden naar Roebourne waar nog wel plaats was op de camping. Net voor donker waren we compleet geïnstalleerd. Op zaterdag hebben we onze weg vervolgd naar het noorden. Onderweg hebben we nog een koffiestop ingelast bij Whim Creek, een bar - hotel met heel veel accommodatie voor de nabijgelegen kopermijn. Een mooie nette bar met goede koffie en een aantal kooien met pratende papegaaien. Vervolgens door naar Port Hedland om de nodige inkopen te doen. Voorbij Port Hedland maakten we nog eens kennis met de rariteiten van Australië. We kwamen hardlopers tegen met een Wheelbarrel (een soort steekwagentje) met daarop 12 kilo ijzererts. Hiermee leggen ze in teamverband maar liefst 120 km hardlopend af. Dwars door de woestijn, de bloedhitte en over de higway. Elk team had minstens een wagen van de organisatie voor de loper rijden en een busje met de overige teamleden er achter zodat regelmatig gewisseld kon worden. Bij sommige teams reden daar dan nog een aantal wagens met supporters achter. We hebben zo’n 25 teams geteld. Dit alles was bedoeld om geld op te halen voor een goed doel. Onze eindbestemming voor vandaag (458 km) was camping Eighty Mile Beach, 10 km van de verharde weg af, aan zee gelegen. De onverharde weg zorgde voor veel schudden en schokken, toch anders 4wd dan met een camper. Het schudden was zo erg dat de koelkast en het peperpotje spontaan zijn opengesprongen en er erg veel peper in de camper was te vinden. Op deze camping verblijven we 2 nachten. Het strand is hier echt 80 mijl lang (ongeveer 130 km) met erg veel schelpen, groot en klein. Een geweldig mooie camping met uitstekende faciliteiten en veel BBQ’s. Hier hebben we ook onze eerste “eigen” Australische Barbie gehouden en het is goed gelukt. Al doende leert men en toen we zaterdag zagen dat je er ook stukken appel, schijfjes aardappel en stokbrood op kunt bakken hebben we dit zondag ook maar uitgeprobeerd. De rest van de zondag hebben we doorgebracht met strandwandelingen, schelpen zoeken en de krant lezen (in de schaduw). Op maandag zijn we doorgereden naar Broome. Dit is de grootste stad van Noord West Australië en is sinds onze vorige bezoeken behoorlijk uitgebreid. De huizen zijn hier ook booming business. Kocht je hier een paar jaar geleden een leuk optrekje voor een aardige prijs, dan ben je nu als snel een bedrag van een miljoen dollar of meer kwijt. In Broome verblijven we 3 nachten op camping Broome Vacation Village. Een mooie camping met veel faciliteiten waaronder een zwembad. Na 5 dagen geen internet en 2 dagen geen mobiele telefoon, hebben we nu ook weer alle verbindingen. Dinsdag (inmiddels al weer 1 juli) zijn we naar Chinatown geweest. Een leuke wijk met veel winkeltjes en boetiekjes. Hier hebben we een beetje naar de prijzen van huishoudelijke goederen gekeken. Mega BBQ’s zijn hier supergoedkoop en de rest is vergelijkbaar met Nederland. Nu we het toch over prijzen hebben, de brandstofprijzen zijn net als in Nederland behoorlijk gestegen. Een liter diesel was een paar jaar geleden nog maar net over AU$ 1,-, (= Eur 0,62) in afgelegen gebieden $ 1,50, nu is de reguliere prijs $ 1,70 en hebben we langs de Highway al $ 2,35 betaald. De reguliere prijs van een liter benzine is hier nu $1,50 (goedkoper dus dan diesel en veel goedkoper dan in NL). Een doos bier, 30 blikjes is $ 45,-, in de aanbieding $ 36,-. De blikjes hebben dan wel een inhoud van 0,375ml. Het weer in Broome is heerlijk tropisch dus heeft het zwembad voor de nodige verkoeling gezorgd.Woensdag zijn we naar de Horizontal Falls geweest, ten Noord-Oosten van Broome nabij Talbot Bay (Rechts van Cape Leveque, waar we in 2006 zijn geweest). Vanuit Broome zijn we met een watervliegtuig naar Talbot Bay gevlogen waar we dus op het water zijn geland. Erg bijzonder! Vervolgens overgestapt op een grote speedboot (2x 500 pk) waarmee we naar de horizontale watervallen zijn gevaren. Dit zijn twee nauwe doorgangen tussen rotspartijen die als het ware een binnenmeer vormen. Door de getijde verschillen wordt het water er met kracht ingepompt of juist weer eruit. Dit gaat echt met een enorm geweld. Als je er doorheen vaart wordt je alle kanten op geslingerd en je kunt het hoogte verschil goed zien. Daarna zijn er doorgevaren naar de “Barra Shack”. Een huisboot waar koffie en thee klaar stond en waar ook de lunch werd geserveerd: Barramundi van de BBQ. Je kunt hier ook blijven overnachten, dat moet helemaal bijzonder zijn ver van alle geluid, licht en drukte. Omdat een van de twee watervliegtuigen een technisch probleem had ging onze piloot de andere groep eerst wegbrengen. Wij waren dus verplicht om nog even te blijven rondhangen en om het leed te verzachten werden we getrakteerd op nog een rondje door de watervallen, wat wij dus helemaal niet erg vonden. Net over vijven werden we weer in Broome afgezet en zijn we snel wat gaan eten om vervolgens naar de bioscoop te gaan. Niet zo maar een bioscoop maar “Sun Pictures” een heuse openlucht bioscoop die al bestaat sinds 1916. Men zegt dat dit de oudste nog in werking zijn openluchtbios is. Niks geen luxe stoelen maar een soort strandstoeltjes waar je heerlijk in onderuit kunt zakken. Terwijl je de film kijkt komen er regelmatig vliegtuigen laag over omdat het vliegveld er vlak achter lig. De film was een oude Indiana Jones, maar het ging met name om de sfeer. En een vliegtuig kwam juist over toen er in de film ook een vliegtuig overkwam wat een bijzonder effect gaf.