Een druk weekje deze week. Maandag ging Wilanda naar Geraldton (400km) om daar een bezoek te brengen aan de audicien die eens per maand daar 2 dagen is voor de mensen uit “de regio”. De audicien is dan gehuisvest in het ziekenhuis bij de afdeling “specialisten”. Gelukkig kende deze audicien het merk en de hoorapparaten die Wilanda draagt en hij kan ze desgewenst anders instellen. Dit hadden we heel anders meegemaakt in Perth, en we hadden ons er dus al een beetje op ingesteld dat Wilanda een ander hoorapparaat zou moeten aanschaffen dus het was een hele opluchting dat dat niet hoefde, want 400km rijden en er dan achter komen dat er niets voor je gedaan kan worden is natuurlijk stukken minder. Na de gebruikelijke cheq up was alles weer oke bevonden en werden er extra oorafdrukken gemaakt die alleen gebruikt worden om nieuwe oorstukjes te maken als Wilanda dit aangeeft. Dat scheelt alvast een extra ritje van 400km, als dat geen meedenken is.
Natuurlijk was Wilanda nu niet alleen in Geraldton om naar de audicien te gaan maar werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om allerlij andere zaken aan te schaffen en te regelen. Dus gelijk een overnachting in een hotel met bad natuurlijk! Maar eerst de printer wegbrengen naar HP, vervolgens naar de garage want onze auto moest zijn eerste 1000 km beurt hebben en dat dit nu gebeurt na 2500km, ach een kniesoor die daar oplet. Vervolgens ingecheqt bij het hotel en gelijk een parkeerplaats geregeld bij het hotel.
Door naar Bunnings dit is hier wat in Nederland de Praxis is. Daar moesten de nodige haakjes en oogjes voor de gordijnen, lagers voor de schuifdeuren van de villa’s en heel belangrijk vliegengaas (50mtr), aangeschaft worden en nog veel meer. Want het zal menigeen nu wel duidelijk zijn dat in Denham echt geen Praxis zit...
Hierna door naar Woolworths (zeg maar de AH maar dan mega groot), hier het nodige aangeschaft voor OV. Een hele volle kar met schoonmaakmiddelen, plastic zakken voor de prullenbakken etc, etc, etc.
Terug naar het hotel om vervolgens te gaan eten. Lekker bij de italliaan dacht Wilanda nog maar helaas i.v.m de nodige santa-vieringen was er geen plaats. Dan maar op naar de Mac, (even lekker “maccen”), en weer terug naar het hotel om na een bad vroeg naar bed te gaan.
Dinsdag na een cooked breakfast klaar voor de 2e dag shoppen. Eerst naar de 2 dollar shops in de hoofdstraat. Hier slaan we het nodige in aan glazen, houten lepels etc. aangezien toch geregeld e.e.a verdwijnt uit de villa’s, zijn dure glazen, kopjes, borden, wijnglazen of bestek uit den boze.
Hierna weer naar het winkelcentrum waar ook de Woolworths zit om nu voor ons zelf het nodige in te slaan. Eerst het winkelcentrum in voor de videotheek, drogist en de bottleshop en dan naar Woolworths. En dat “inslaan” moeten jullie dan vrij letterijk nemen want 2x met een bomvolle kar de Woolworths verlaten was het resultaat. ‘s-morgens om 10u geld in de automaat gedaan en om 14.30u het parkeerterrein verlaten is knap als je alleen maar shopt, shopt, shopt... Kortom “shop until you drop”. Maar Wilanda had wel speculaas, taai taai en peperkoek gevonden.
Woensdagavond zijn we naar de hardware store geweest voor a Christmas drink and a ‘pig on the spit’. De hadware store is hier wat in Nederland de boerenbond is. Een mega grote bak gevuld met ijs met daarin vrijwel alle soorten bier en frisdranken en bij het buffet diverse salads. Een gezellig samenzijn en voor ons ook leuk om weer nieuwe mensen te ontmoeten.
Donderdagavond hadden we een buurt (kesrt) borrel. Dat wil hier zeggen BYO drinks en nibbles, zelf drinken en wat te knabbelen of te eten mee nemen. Nu konden we met enkele mensen uit de buurt kenis maken en kwamen we erachter dat de man die werkt bij de hardware store onze achterbuurman is. Vrijdagavond hadden we onze eigen bescheiden “Santa party”.
Met de Ivy, Vicky en hun mannen Mark en Hans een borrel, en daarna een pizza party. Natuurlijk was Santa ook hier weer zeer attent geweest en had voor enkele cadeautjes gezorgd. Een zeer gezellige avond zeer geslaagd!
Deze week het verslag een dag eerder want morgen zullen we vast en zeker geen tijd hebben. Morgen (zondag 21 dec) staan hier (als het goed is) om 07.00 uur de verhuizers op de stoep met onze spullen...
Deze week kregen we ook nog een groot compliment doorgemaild van een Amerikaanse bezoeker die hier een paar weken gelden was, kijk zelf maar op: http://www.tripadvisor.com/ShowUserReviews-g488337-d278557-r22725319-Oceanside_Village-Denham_Western_Australia.html . Naast dit bericht heeft hij ook nog een persoonlijke brief gestuurd naar de reisorganisatie waarvan wij een kopie hebben gekregen voor het gastenboek. Vanuit het warme Denham wensen wij iedereen al vast een Vrolijk Kerstfeest!

14 december

We beginnen deze keer met de moviebox. De computer voor onze inhuis moviebox bleek volgens de koerier spoorloos! Oftewel verdwenen want wat bleek het was wel met het vliegtuig van Melbourne naar Perth gekomen maar vandaar was het spoor bijster. Skywest de vliegmaatschappij die op Denham vliegt, heeft bevoegdheid om mensen te vervoeren maar niet om goederen te vervoeren. Dus vanaf Perth is de computer niet meer per vliegtuig vervoerd zoals de mensen van Moviebox dachten maar verder vervoerd via de weg of te wel de inmiddels allom bekende “je weet maar nooit wanneer hij aankomt truck”. Maar goed, nadat de mensen van Moviebox een stemverheffing aan de telefoon uitvoerde (hoe klinkt dat?) werd de volgende dag onze lang verwachte computer afgeleverd. Wat na 3 weken zowel bij ons als bij Moviebox een zucht van verlichting opleverde...
Deze week zijn Vicky en Wilanda extra druk bezig geweest met het schoonmaken en verwisselen van de oude matrasbeschermers voor de nieuwe. Dit mede doordat Ivy onze andere hulp nu vakantie heeft. Zelfs een enkele dag met werkzaamheden tot bijna 16u, een superlange dag dus. Ook werden we deze week met een bezoek vereerd van een Emu familie. Gewoon op het braak liggend terrein naast ons huis. Zaterdag waren we om 10.30 uur al klaar met onze werkzaamheden. Hiervan hebben we dus meteen gebruik gemaakt door het kantoor te sluiten (bordje op de deur: Terug om 14.00 uur) en de zee (het was nu eb) in te gaan. Nu konden we echt ver de zee in lopen waar Wilanda de laatste keer nog om een boot heen kayakte daar kon ze nu naar toe lopen! Hierna nog een strandwandeling gemaakt waarbij we vele hard voor ons weg lopende crabben gezien hebben. Sommige richting zee maar zeer zeker velen die hun heil zochten in het altijd hier aanwezige zeegras dat aanspoelt op het strand. Het is ons zelfs gelukt om enkele close-up foto’s te maken. Helaas waren deze te klein voor de barbie maar bij Monkey Mia moeten veel zogenoemde blauwe crabben zitten deze schijnen de moeite waard te zijn om te vangen en te koken. Enkele maatjes groter dan de crabben die we nu zagen dus.
Vandaag (zondag) na enkele perikelen met een echtpaar dat werkelijk van alles niet goed vond. Sommige mensen kunnen dan ook van alles verzinnen om maar iets te hebben om over te zeuren. Eerst werd de airco niet koud genoeg (wat wil je als het tegen de 40 graden is), dus andere villa. Toen hadden ze geen internetverbinding, weer andere Villa. Hier was alles in ieder geval acceptable. Na nog een onverwachte cheq-inn, kon het bordje no vacancies weer opgehangen worden en wij de hort op. Eerst onze eski in de auto gezet, iets wat vandaag echt nodig was want het was hier 37C met geen zuchtje zeewind maar wind vanuit de woestijn deze keer, en dat betekend dus dat het echt heel warm is! En dat je dus heel, heel veel moet drinken!
Nee, jullie hoeven geen medelijden te hebben, we zijn gaan zitten in “the Little Lagoon”. Gaan zitten, in de kroeg? Wij horen julle al denken daar zal het goed drinken zijn maar nee, helemaal mis.
The Little Lagoon ziet eruit als een meer maar staat onder de grond in verbinding met de zee (en heeft dus zout water) en een lang ondiep stuk. Auto parkeren op het strand, net niet in het water, een stuk erin lopen, gaan zitten (eventueel met een drankje) en afkoelen maar!
Nadat onze versnaperingen op waren zijn we naar Monkey Mia, (onder weg zagen we nog een Emu met heel veel jong) gegaan en hebben daar een tochtje met de katamaran mee gevaren. Als nieuwe managers van Ocean Village moet je toch weten hoe het is om met de katamaran mee te varen en om het zo bij je klanten te promoten, dus wij mochten hup, gelijk (gratis) mee. Helaas hadden we deze keer pech want we hebben geen dolfijnen of dudongs gezien. Weer terug zijn we gelijk gaan eten in het restaurant van Monkey Mia en dit was weer heerlijk. Bloemkoolsoep vooraf voor ons beiden en daarna voor Wilanda garnalen met sesamzaad, en voor Johan linguisine met garnalen.

Hieronder nog twee foto's; Een vanaf het uitzichtpunt Eagle Bluff en de ander vanuit het water op ons huis. Ongeveer in het midden liks van de Palmboom.

Inmiddels hebben we de eerste maand er op zitten. Een drukke en leerzame maand maar naar tevredenheid hebben we een aantal zaken naar onze hand kunnen zetten. De bezetting in november was buitengewoon goed en de eerste helft van december leek erg leeg te blijven. Leek! De eerste dagen bleven in derdaad leeg (deze week hadden we overigens wel weer een Nederlandse bezoekster) maar de telefoon bleef vanaf woensdag bijna onophoudlijk rinkelen waardoor we nu voor de 2e week ook al bijna zijn uitverkocht. De 2e helft van december is op een gaatje hier en daar na bomvol en dat duurt tot half januari. Woensdagochtend heeft Johan mega orders geboekt. Nog zo’n nacht of 50 voor de 2e en 3e week december. Drukke tijden dus hier! Gelukkig blijven in de periode rond kerst en oud en nieuw veel mensen voor langere tijd (het is immers zomervakantie!!) en zijn er dus relatief weinig wisselingen. Nu dus even stilte voor de storm. Op zich wel lekker kunnen we zelf ook even genieten van het mooi weer. Dinsdag is Wilanda wezen kayakken en Johan heeft zich verslingerd aan het Catamaran zeilen. Nooit eerder gedaan (1 x in een zeilboot gezeten tijdens een CODA fietsdag in 1995, maar dat was het dan ook). Het ging buitengewoon goed en is voor herhaling vatbaar. Verder zijn we naast de reguliere schoonmaken bezig met een “grote beurt” voor alle bungalows. Normaal doen we er een per dag maar weinig reguliere schoonmaken heeft als voordeel dat we er twee of zelfs drie op een dag kunnen doen. De werkzaamheden van het personeel hebben zich inmiddels uitgebreid en ze ruimen na de schoonmaak nu ook de was mee op zodat we in de middag nu echt wat meer tijd voor ons zelf hebben. Tijdens de schoonmaakwerkzaamheden vinden we van alles overigens. Soms wat muntgeld maar ook ringen, oorbellen, onderbroeken en vandaag zelf een goed gevulde Eski (koelbox) met flink wat flessen drank en proviand. Deze laatste werd echter net voor de middag nog opgehaald omdat de rechtmatige eigenaren deze al hadden gemist. Tevens wordt er regelmatig een en ander achtergelaten door de bezoekers, met name: boter, eieren, (diepvries) groente en blikjes conserven. We komen dus niets te kort! En alles wat we zelf niet willen wil het personeel wel....
Verder zijn we al aardig ingeburgerd hier. Zonder te zeggen wie we zijn weten de mensen het spontaan. Het is hier overigens makkelijk boodschappen doen, bijna alles gaat op de pof en eind van de maand krijg je de rekening. Vervolgens moet je dan wel een cheque uitschrijven en die gaan rondbrengen bij de diverse bedrijven maar het is wel makkelijk! Alleen de slager en de bakker (die overigens beiden zeer goede kwaliteit leveren..) betalen wij net als iedereen hier contant. Deze week was Denham overigens wel een paar keer in het lokale nieuws. Als eerste probeerden asielszoekers uit Sri Lanka aan land te komen zwemmen maar die zijn tijdig uit het water gevist en gearresteerd. Vervolgens zijn de postbussen verdwenen. Er bleek iets met de huur van de ruimte voor de postbussen aan de hand te zijn dus moet nu iedereen bij het postkantoor naar binnen om de post af te halen. Op zich geen ramp alleen de post is niet gesorteerd op postbusnummer maar op alfabet. Wij moeten dus vragen naar de post van Oceanside Village, Bakker en Johan en Wilanda. Overige post (Wilanda en Johan of Princee) kan dus even blijven liggen. De rij in het postkantoor staat soms tot aan buiten toe, maar dit hoort er bij en niemand die klaagt, want niemand die haast heeft, behalve dan die ongeduldige Nederlanders....
Nadelen zijn er ook te noemen hoor! Omdat we van alles ver weg zitten duren leveringen soms erg lang, maar niemand (behalve wij nog) die zich daar druk over maakt. Vorige week hebben we bijvoorbeeld nog een lading linnengoed, borden, kopjes en drank besteld maar dat laat nog op zich wachten. Ook gewoon theezakjes bij de lokale leverancier zijn even niet voorradig. Als je vraagt waar het blijft is het (ondertussen) standard antwoord: de truck is nog niet geweest! Afgelopen week hebben we ook een stroomuitval gehad en de Moviebox (computer met (gratis) films voor de gasten) heeft het daardoor begeven. Zaterdag gebeld er er zou direct een nieuwe worden verzonden. Deze moet echter eerst van Melbourne naar Perth en vervolgens naar Denham. Vluchten naar Denham gaan echter alleen op dinsdag, vrijdag, zaterdag en zondag dus waarschijnlijk werkt het maandag wel weer..... Maar goed dat zijn de charmes van “remote” wonen en echt niemand die zich er echt druk over maakt. Gelukkig maar.....
Vrijdag zijn we naar de optician geweest. He, we horen jullie denken een opticien in het dorp? Nee hoor, deze komt met heel zijn hebben en houwen voor een dag naar Denham en dan kan iedereen uit het dorp desgewenst een afspraak maken. Een soort we “komen naar je toe deze zomer” slogan maar dan serieus! Wel graag op voorhand al vermelden of je voor reguliere controle of voor een contactlenzencontrole komt. De controle was ongeveer zoals het bij ons in het jaar 1900 ging met een liniaal voor je ene oog en een los glaasje voor je andere oog, maar dat mag de pret niet drukken. ‘S-avonds zijn we samen wezen eten bij The Old Pearler ter gelegenheid van Sinterklaas. Dat was bijna aan ons voorbij gegaan maar dankzij e-mail had Jeroen ons nog even op de hoogte gebracht van de Sinterklaasactviteiten bij BG Advies en dankzij Skype zijn we inmiddels op de hoogte van een aantal surprises in Nederland. Zo weten we bijvoorbeeld dat er binnenkort zeer waarschijnlijk een fitness salon in St Michielsgestel geopend gaat worden...... We hebben inmiddels ook al een aantal virtuele rondleidingen gegeven in onze woning en omgeving. Toch wel handig dat Skype. Hier onder nog even wat interieurfoto's van de Villa's van Oceanside Village met rechts onze nieuwe linnen. Enne dat blauw wat je door de ramen ziet is echt de oceaan hoor!

Weer in de lucht!

Jullie zullen natuurlijk wel denken uit het oog uit het hart, maar niets is minder waar. Het zat echter gewoon allemaal een beetje tegen. Maar dan ook wel echt bijna alles. Om te beginnen bleek de laptop waarop alle mail en dus veel boekingen binnenkomen niet bij de inventaris te horen. Vervolgens bleek de kantoor PC nog op W98 te werken en de netwerkkaart kapot te zijn. Maar geen ramp Johan had zijn eigen laptop ook bij zich. Dit werkte prima totdat deze het na 3 dagen ook nog eens begaf. De lokale kamelenman die ook wat in PC’s hobbiet (oeps oppassen hier, het is immers ook een Nederlander) was voor ons inmiddels al op zoek naar een nieuwe kantoor PC en nu ook maar gelijk gevraagd naar een laptop. Natuurlijk van het oude vertrouwde Dell, bekend om de snelle levering maar dat is hier in West Australie (zeker voorbij de 26e parallel) een onbekend verschijnsel. Ruim 2 weken verder hebben we inmiddels de laptop, werkend en wel en de desktop zou gisteren al komen maar is nog immer niet gearriveerd. Gelukkig kunnen we nu weer gewoon mailen en printen want alle e-mails overschrijven is niet ideaal.
Op ongeveer het zelfde moment ging er een wasmachine kapot, maar gelukkig woont er hier in het dorp een monteur en die kwam al na 2 dagen opdagen. Na een halve dag was de klus geklaard. Althans dat dacht hij want bij de eerste was ging het al weer mis. Na een week was hij er echter al weer voor de 2e reparatie en hij werkt nu nog steeds (de wasmachine dan).
Dit was overigens allemaal in de eerste week en tot overmaat van ramp kreeg Johan last van zijn been. Met het demonteren van een bed had hij een staander op zijn been gehad en dit was nu dik en rood. Johan dus naar de Silverchain (de plaatselijke zusterspost) en daar waren ze behoorlijk onder de indruk. Volstrekte rust, been omhoog en blijven liggen, maar ja zo kun je geen bedrijf runnen! Tevens antibiotica want men dacht aan een gevaarlijke infectie. Na een week terug bij de dokter op het spreekuur. De ontsteking was weg en hij dacht meer aan een geraakte zenuw en/of een botbeschadiging. Deze keer pijnstillers meegekregen en een verwijsbrief voor een eventuele röntgenfoto als het na 2 weken niet beter was en hij mocht weer aan de slag. Dat betekent dus wel 300 of 400 km met de auto!! Inmiddels zijn de pijnstillers op en heeft hij er geen last meer van. Het gevolg hiervan was dat we al wel sneller dan gedacht aan personeel moesten beginnen. Een advertentie bij de plaatselijke supermarkten leverde dezelfde dag echter al een (goede) reactie op van Ivy en zij kon de volgend edag starten. Na 2 dagen kwam er nog iemand die via via had gehoord dat wij personeel zochten en is ook zij is gelijk gestart, deze dameVicki wil namelijk ook in het weekend werken. Een leuke opsteker tussendoor was wel het geheimzinnige pakketje wat we vlak voor vertrek van "De Vrolijke Noten"hebben ontvangen. Dit mochten we pas in ons "nieuwe huis" uitpakken. Eindelijk was het dan zover! Er bleek een leuke DVD in te zitten met opnames van alle Vrolijke Noten met ieder een eigen wens voor ons. Erg leuk om te zien en een super leuk idee! Naast deze tegenslagen zijn we gestart met puinruimen. Werkelijk alles had men bewaard ook dingen die kapot en echt niet meer bruikbaar waren. Tevens grondige chemische reinigingen van de voorraadhokken, het kantoor en wat algemene ruimtes. Samen met Vicki en Ivy zijn we nu ook begonnen om alle huisjes eens een grote beurt te geven want voor het oog was het allemaal aardig schoon maar zou gauw als je iets verschoof vlogen de plukken stof je om de oren. En de filters van de airco waren volgens ons al 6 jaar niet meer schoon gemaakt. We gaan nu iedere dag naast de gewone werkzaamheden proberen een huisje tevens een grote beurt te geven. Afgelopen vrijdag hadden we ook nog een 3e personeelslid. Hans (alweer een Nederlander) de man van Vicki kwam helpen klussen. Dit varieerde van sloten vervangen tot afvoeren maken, en hordeuren voorzien van nieuw vliegengaas. Vervolgens kwamen we tot de ontdekking dat het linnengoed een allegaartje was en zodat je telkens moest nadenken wat je nu weer mee moest nemen om het enigzins te matchen en tevens was er nogal wat behoorlijk aan het verslijten. We hebben nu voor 4 huisjes nieuw linnengoed besteld om uit te proberen. Dit bevalt goed is goede kwaliteit dus we hebben vandaag een offerte gevraagd voor de rest. Tevens is er vorige week een flinke lading schelpen gekomen om het terrein van een nieuwe laag te voorzien en zijn de door ons bestelde houten meubelen gearriveerd ter vervanging van de oude plastic stoeltjes. Zeker niet onbelangrijk om te vermelden: vorige week is ook onze mega barbie (outdoorkitchen) en vaatwasser gearriveerd. De barbie moesten ze echter met 2 man in elkaar zetten plus nog een opzichter. Ongeveer twee uur werk en dat voor 40 dollar! Had Johan zelf natuurlijk best in zijn uppie gekund, maar ja die moest toen nog met het been omhoog J.
Al met al kunnen we zeggen dat we in die 3 weken flinke vooruitgang hebben geboekt, het resultaat is duidelijk zichtbaar en we krijgen vele complimenten over hoe schoon het hier is. Sommige gasten laten zelfs een briefje achter om te bedanken voor de gastvrijheid. Onze kennis van Australie komt overigens ook goed van pas! Er worden vele vragen gesteld en we weten eigenlijk overal antwoord op. In de afgelopen weken hebben we overigens al een paar keer Nederlanders gehad, evenals Belgen, Duitsers, Engelsen, Zweden en Canadezen. Eigenlijk wel erg leuk zeker als ze horen dat je daar ook bent geweest en zelfs hun taal spreekt (Zweeds), dan is er genoeg gespreksstof.
Inmiddels zijn we ook aardig in het ritme gekomen en rond 18.00 uur zitten we tegenwoordig op onze veranda te genieten van een biertje in het zonnetje. Overdag loopt de temperatuur inmiddels op naar ruim 35 graden en rond 18.00 uur is het altijd nog zo’n 25-30 graden afhankelijk van de wind. Al met al kijken we tevreden terug op wat we hebben bereikt in die paar weken!
Veel van onze trouwe lezers hebben inmiddels ook al gevraagd of Duuck er al is of wanneer die gaat komen. Helaas weten we dat zelf ook nog niet op dit moment. De laatste bloedtest voor vertrek was namelijk niet goed. Er zaten teveel van bepaalde stoffen in zijn bloed, waarschijnlijkt veroorzaakt doordat hij net voordat hij naar het pension ging nog zijn jaarlijkse entingen heeft gehad. Inmiddels is een tweede bloedtest gedaan en we verwachten elk moment de uitslag en dan maar hopen dat hij snel deze kant op kan komen. Onze eigen huisraad verwachten we overigens 15 december zodat we ons met de kerst niet hoeven te vervelen.
Onder dit bericht hebben we overigens nog de foto’s geplaatst van onze vorige update.

de foto's

inspectie van de post

De kitesurfer bij ons tegenover

Johan met zijn nieuwe trots op de boulevard in Denham












Wilanda met haar nieuwe trots de Dyson stofzuiger

Onze nieuwe trots: de nieuwe woning en dat wordt natuurlijk gevierd met Champagne!

Het uitzicht vanaf onze veranda

De overdracht van Oceanside Village

Op maandag zijn we na het ontbijt op pad gegaan om de rest van de shopplinglist die we hadden opgekregen te gaan verzamelen. Douchegordijnen, 6 stuks van polyester. Overal natuurlijk alleen maar PVC, maar uiteindelijk gevonden. Al shoppende kregen we nog door: afvalzakken en faxrollen! Daarnaast moesten we nog onze gewone boodschappen doen bij de supermarkt, dus wij op naar Woolworths. De kar was zo gevuld, maar wat wil je als je elk potje peper en zout of fles azijn en olie weer moet kopen. Vervolgens nog even langs de dierenwinkel. We moesten namelijk ook nog garnalenstukjes meenemen voor ons zeeaquarium. Dit hebben we namelijk van de huidige eigenaren overgenomen. Daarna was het op naar de Good Guys. Dit is een soort Harense Smit waar we onder andere 10 waterkokers en een magnetron inkopen en nog wat zaken voor ons zelf zoals een keukenmachine, koffiezetapparaat, strijkijzer etc. Uiteindelijk was deze zaak vandaag eigenlijk Good Girls want we werden geholpen door een vriendelijke dame. Gezien de hoeveelheid die we kochten kregen we op elk artikel een paar dollar korting en zo kostte bijvoorbeeld de waterkoker nog maar A$ 10 i.p.v. de oorspronkelijke A$ 13. Na een kopje koffie konden we eindelijk op weg naar Denham. In Northampton zijn we nog even bij een bottleshop gestopt omdat hier een groot bord buiten stond waarop ons favoriete bier Emu Bitter werd geadverteerd: 2 dozen a 30 flesjes voor A$ 74 en we blijven als Nederlanders natuurlijk op de kleintjes letten. Vervolgens de reis voortgezet naar Denham. Gezien de rit van bijna 400 km onderweg nog even een stop gedaan bij het Billabong Roadhouse. In augustus waren we hier ook gestopt in de stromende regen, maar nu was het zeer zonnig en 28 graden. We wrijven het er nog maar even in! Bij het Overlander Roadhouse was dan “eindelijk” de afslag naar Denham, nog zo’n 125 km te gaan. Ongeveer 50 km voor Denham moesten we nog even stoppen voor een Emu moeder met 6 of 7 overstekende Emu kuikens. Een mooi gezicht! Helaas waren we te laat voor een foto eigenlijk moet je hier dus altijd het fototoestel paraat hebben. Net voor 5 uur reden we Denham binnen. Bij de rotonde links en na 200 meter doemde Oceanside Village op. Eindelijk “thuis”! We werden warm welkom geheten door Jason en Joanne en ze waren direct verliefd op onze auto. Zelf waren ze net overgehuisd naar villa 20 en wij kunnen zolang bivakkeren in villa 9 omdat de woning nog niet leeg was en nog niet schoongemaakt. Dit zou nog een paar dagen duren. Een kleine tegenvaller maar goed, we hebben wel voor hetere vuren gestaan.
Op dinsdag vroeg uit de veren en we zijn direct begonnen met het inwerkproces. Zowel via e-mail als via de website komen boekingen binnen en deze moeten ook in het “grote boek” en in het reserveringssysteem worden gezet. Niet moeilijk, maar je moet even de volgorde weten. Naast boekingen voor deze week hebben we ook al boekingen voor April en Augustus volgend jaar ingeboekt. In de loop van de dag zijn er nog een stuk of 5-6 telefonische boekingen binnengekomen en vanmiddag ook nog een “walk in”, dat is een voorbijganger die op zoek is naar accommodatie. Ook deze wist Jason te strikken waardoor vandaag wederom het bordje “NO Vacancies” (= VOL) opgehangen kon worden.
Tussen de bedrijven door zijn we nog “even” naar de Shire Office (gemeentehuis) geweest.
Toen we aangaven dat we ons kwamen inschrijven omdat we hier zijn komen wonen keken ze ons een beetje vreemd aan. Hier wonen ok, maar inschrijven….. daar hadden ze nog nooit van gehoord. We konden ons wel in het telefoonboek laten opnemen, dus dat hebben we dan ook maar gedaan. Tevens hebben we onze Australische rijbewijzen hier gelijk aangevraagd. Gelukkig is Nederland een erkend land qua rijbewijzen en hoeven we geen rijlessen etc. te volgen. Na het invullen van diverse formulieren en zetten van handtekeningen mocht eerst Johan achter de balie komen om allereerst een digitale foto te laten maken. Even met de rug tegen de deur en klik, klaar is de foto. Vervolgens met de billen tegen het bureau voor een ogentest. Geslaagd! Nu is dat niet zo moeilijk want de letters waren zo groot dat hij ze waarschijnlijk zonder contactlenzen nog kon lezen. Hierna was Wilanda aan de beurt voor de foto en de ogentest. Ook zij slaagde met vlag en wimpel! Daarna was het tijd om af te rekenen en vervolgens kregen we onze “voorlopige” rijbewijzen mee. De originele rijbewijzen volgen over een paar dagen. Bij de Shire hebben we ons gelijk aangemeld voor de bibliotheek (gratis) en voor de “Community Gym” oftewel de fitnessruimte. Voor A$ 55,- mag je je een jaar lang uitleven en je krijgt een eigen sleutel zodat je dus kunt komen en gaan wanneer het jou uitkomt. Een afspraak maken om te komen fitnessen dat is hier dus echt niet van toepassing. Vandaag kregen we ook nog onze eerste Australische post. Een echte Australische van het waterbedrijf en een aantal wenskaarten vanuit Nederland (en 1 uit Lith!) waarin we het beste worden toegewenst met onze stap. Erg leuk dat hieraan gedacht is, gewoonweg verrassend! Een van de enveloppen had een groene sticker achterop: “Opened by Australian Post for Inspection by Customs” oftewel door de post geopend om door de douane geïnspecteerd te worden. Alle binnenkomende post wordt namelijk gescand en als men iets vreemds ziet dan wordt de enveloppe geopend. Op zich zat er niets vreemds in, alleen de kaart had een verdikking (3D-kaart) wat dan als mogelijk “verdacht” wordt gezien. In de kaart zat nog een extra informatieblad van de douane gevouwen. Ook weer bijzonder, zeker als je dit al direct bij de eerste zending aantreft.
Woensdag zijn we wederom begonnen met het schoonmaken van de villa’s van de vertrekkende gasten. Rond 10 uur waren we klaar met alle villa’s op 2 na, maar die gasten waren nog niet vertrokken. Tijd om dan maar alvast het zwembad te stofzuigen en het filter schoon te maken. Vervolgens de BBQ’s schoongemaakt. Na deze taken volbracht te hebben konden we de laatste 2 villa’s schoonmaken. Na de lunch hebben we voornamelijk reserveringen in de verschillende systemen ingevoerd en daarna was het inmiddels al weer tijd om de eerste nieuwe gasten te ontvangen. Er meldde zich ook nog een dame die een brochure kwam brengen van allerlei linnengoed. Wij hadden beiden inmiddels al opgemerkt dat redelijk wat aan vervanging toe is en er zeker niet teveel voorraad van een en ander is dus we hebben maar gelijk een afspraak gepland voor de volgende ochtend voor een uitgebreide informatiesessie. Op de valreep nog 2 walk-ins en wederom kon het bordje NO Vacancies worden geplaatst. Daarna nog even de dagafsluiting en de dag was alweer voorbij!
Donderdag was een “big day”. Er moesten maar liefst 11 villa’s van de 22 worden schoongemaakt en dat gebeurt zelden zegt men. Er was dus versterking ingeroepen van Stef, een jongedame die regelmatig helpt met schoonmaakwerkzaamheden en ook het drukwerk verzorgt. Tussen de bedrijven door heeft Johan nog een flink aantal formulieren moeten invullen, voor diverse toeleveranciers. Ook de vertegenwoordiger van het linnengoed stond keurig op tijd op de stoep en we hebben onze wensenlijst doorgegeven. Nu maar afwachten met wat voor een spetterende aanbieding ze gaat komen. Vervolgens hebben we nog tweemaal voor VVV gespeeld. Een tweetal gasten kwam advies aan ons vragen en precies over plaatsen waar wij zelf ook waren geweest dus we konden ze goed van advies voorzien. In de middag waren we weer druk in de weer met de reserveringen en inchecken. Geloof het of niet maar er zaten nu zelfs al reserveringen bij voor juni en juli 2010. Een van de stellen die vanochtend advies hadden gevraagd kwam ons nog even bedanken voor de adviezen ze hadden een “wünderbare” (Zwitserland) dag gehad. Ze wilden zelfs weer advies: morgen wilden ze naar Exmouth en vroegen ons naar 2 overnachtingadressen. Een er van hadden we zelf in juli aangedaan, maar was nogal een groot park en ze wilden liever iets kleiner. Dat hebben we weer op internet opgezocht en uiteindelijk hebben we het park in Exmouth gebeld voor hun reservering. Donderdagavond hebben we flink doorgewerkt. Eerst hebben we gezamenlijk de tarieven voor April 2009 – Maart 2010 vastgesteld (ja ja het blijft vooruit denken). Wilanda heeft vervolgens het grote reserveringenboek bijgewerkt met o.a. de vakantieperiodes en soort villa. Johan heeft vervolgens nog een stapel formulieren ingevuld.
Op vrijdag wederom de schoonmaak ronde gemaakt en toen was het eidnelijk zover! De overdracht van het bedrijf. Om 14.30 uur belde de settlement agent dat het voor elkaar was en waren wij de nieuwe troste eigenaren van Oceanside Village. Tevens nog even de Eftpos terminal geinstalleerd. Dat is een soort pinapparaat waarbij men met zowel credit card als pinpas bij ons kan afrekenen, niet onbelangrijk natuurlijk.
Op zaterdagochtend hadden we de eerste tegenslag. Zowel de telefoon als het internet lag er uit. Wel lekker rustig dus, maar niet goed voor de business. Johan dus direct druk in de weer om met Telstra (de Australische KPN) te bellen. Helaas, er was niets aan te doen. Maandag waren we weer aan de beurt. 24 uurs service, hoezo? Het bleek dat de telefoonaansluiting van de oude eigenaar was afgesloten en onze nieuwe aanvraag vrijdag niet meer was verwerkt, dit stond voor maandag op de planning. Na al dat getelefoneer waren de villa’s bijna allemaal schoongemaakt en heeft Johan ook voor de eerste keer het zwembad gestofzuigd. Nou ja stof, zand dan! Gelukkig haalde de oude eigenaar met zijn laptop en draadloos modem de e-mails van de boekingen op en konden we deze toch vastleggen. Verder bleef het inderdaad rustig het weekend. De pechdag was nog niet over. Zaterdagmiddag zette Johan de laptop uit en vervolgens was deze met geen mogelijkheid meer aan de gang te krijgen. We hebben nu een laptop (langzaam maar hij doet het) van Henk die ook de kamelen tochtjes hier in Shark Bay doet en tevens de reddende engel op gebied van computers is. Hij is ook Nederlander zit er al van af 1984 en heeft nogal moeite met Nederlands dus alles gaat in het Engels!
Op zondag hebben we voor het eerst alles gedaan zonder hulp van de oude eigenaren. Omdat Australiërs schijnbaar ook graag op zondag uitslapen konden we nog niet in alle vroegte aan de schoonmaak van de bungalows beginnen. We zijn dus maar eens begonnen bij het washok. Volgens ons was hier al een tijdje niet meer schoongemaakt en ons werk was niet voor niets! Onder de wasmachines vonden we zowaar 2 x een dollarstuk. Mooi meegenomen! Nadat we hiermee klaar waren konden we aan de villa’s beginnen. Een paar uur later zaten we voldaan van de door ons geklaarde klus even lekker op het strand uit te blazen en te kijken naar het kite-surfen. Dat gaat wel hard trouwens! Zo hebben we een eerste drukke en bewogen week afgesloten, maar wel met een heel goed gevoel. Het is hier echt, maak je niet druk het komt wel weer goed! Gezien de PC en internet perikelen moeten jullie het nu even zonder foto's doen. Deze volgen z.s.m.

De eerste week Downunder

Na een korte nachtrust waren we maandag al weer redelijk vroeg op pad. Om 13.00 uur stond namelijk de eerste afspraak al weer gepland met onze accountant Peter. Hiervoor moesten we met de trein naar Fremantle. Na wat bijgepraat te hebben moesten er weer de nodige papieren worden ondertekend. Vervolgens met de trein terug naar Perth waar we op een terras aan de Swan River eerst maar even onze dorst hebben gelest en vervolgens wat gegeten. Dit alles bij een aangename temperatuur van zo’n 30 graden.
Op dinsdagochtend werden we al voor 8.00 uur wakker gebeld door Ian Peacock onze settlement agent, zeg maar de notaris die de overdracht van het bedrijf coördineert. Het bleek dat Peter niet alle papieren had ontvangen dus wij naar Ian voor nog wat meer handtekeningen. Vervolgens hebben we de betaling georganiseerd voor de auto, en een cheque (ja zo gaat dat hier) voor de “stamp duty”, te vergelijken met onze overdrachtsbelasting, voor de aankoop van Oceanside. Dit moet namelijk betaald worden voordat men verdere stappen gaat ondernemen voor de overdracht. De rest van de dag hebben we in de stad doorgebracht, voornamelijk i.v.m aanschaffen van diverse benodigdheden. Het 2e telefoontje dinsdagochtend vroeg was van de quarantaine inspecteur van het vliegveld. De Boab noten welke we hadden achtergelaten voor inspectie zouden worden vernietigd. We kregen wel ons geld terug omdat ze deze in principe direct hadden moeten vernietigen en niet mee hadden mogen nemen voor verdere inspectie. Toch vreemd; je neemt een Boab noot mee vanuit Australië naar Nederland, maar deze mag vervolgens het land niet meer in. Wellicht ook weer niet zo vreemd als je weet dat wij de quarantaine inspecteur eerst hebben moeten uitleggen wat voor soort noot het was. Wij kunnen dan wel zeggen dat deze uit Australië komt maar daar neemt men dan geen genoegen mee. Dat Boab bomen alleen in Australië voorkomen kan de quarantaine inspecteur natuurlijk niet weten, ze staan namelijk wel ruim 3000 km bij Perth vandaan! Maar we wisten dat het risico er in zat en niet geschoten is altijd mis.
Woensdag hebben we een “simpel” ontbijtje gehad in het hotel. Niet echt om over naar huis te schrijven, met mogelijkheden te over om de hoek dus gelijk ook de laatste keer. Daarna naar de Outlet stores waar we ook nog wat hebben geshopt.
Donderdag moesten we opnieuw naar Ian om kopieën van onze paspoorten te laten maken. Het hebben van afwijkende doopnamen en roepnamen roept hier verwarring op dus we moesten hiermee aantonen dat Johannes en Johan en Wilhelmina en Wilanda dezelfde personen zijn….. Daarna zijn we nog naar Kings Park gegaan om de fauna en flora opnieuw te bekijken. In juni van dit jaar was alles zo’n beetje uitgebloeid en nu was het een ware bloemenpracht. Nu hebben we diverse mooie bloemen en vogels gezien. Vervolgens nog even op het gras uitgerust om vervolgens naar Melville af te reizen voor het ophalen van onze nieuwe auto. Eerst met de trein naar Fremantle en vervolgens met de bus naar Melville. Een trip van ongeveer een uur en dat voor ongeveer Eur 1.75 p.p. De Landcruiser stond al te blinken en nadat de verzekering ter plekke was geregeld gingen we eindelijk onze nieuwe voiture bekijken. Alles zat er op en er aan zoals besteld en vervolgens op naar het “service department” voor een kennismaking. Niet dat we hier veel zullen komen i.v.m. de afstand maar dit hoort er nu eenmaal bij. Eindelijk konden we dan gaan rijden! Op naar Perth. En hij rijdt als een trein!!
Vrijdag hadden we weer een afspraak bij Peter (accountant) om 11.00 uur, maar we werden pas om 10.30 uur wakker. Peter snel gebeld,”no worries mate” was het antwoord en eerst maar een broodje gehaald (overigens in de regen, maar nog steeds 25 graden) en vervolgens naar Fremantle met de auto. Omdat Peter nog even bezig was zijn we eerst inkopen wezen doen, deze keer benodigdheden voor Oceanside Village. We hadden namelijk van de huidige eigenaren al een lijstje doorgekregen: 10 waterkokers, lakens, tafeltennisbatjes, douchegordijnen en wijnglazen. Vervolgens de laatste zaken met Peter doorgenomen en onze spullen die we daar hadden gestald voor ons vertrek naar Nederland weer meegenomen. Onderweg naar Perth eerst maar eens even getankt. En ondanks dat benzine hier goedkoop is lukte het ons toch om bijna A$ 170,- te tanken, maar ja er ging dan ook wel ruim 115 liter in de 134 liter tank (ongeveer A$ 1.40 per liter). Met de huidige koers 1 Euro is 2 A$ (in Augustus nog 1 Eur = A$ 1.65) is dat natuurlijk heel goedkoop maar volgende week gaat de prijs van benzine met 10 dollarcent naar beneden en men spreekt zelfs al over prijzen van onder een dollar, zoals nu al in Sydney het geval is.
Natuurlijk moeten we niet blijven omrekenen, we wonen nu hier en moeten dus in A$ denken, maar het is wel een beetje “leedvermaak”. Keerzijde van de medaille is wel dat het inkomen omgerekend natuurlijk ook lager wordt, dus we beginnen dan maar om dat niet meer om te rekenen! Op zaterdag zijn we naar Midland gereden. Twee maanden geleden hadden we in Geraldton namelijk houten tuinmeubels gezien, gemaakt van gebruikt hout van afgebroken huizen. Deze zagen er mooi en degelijk uit en wij vinden deze wel bij Oceanside Village passen. De firma die deze maakt en verkoopt zit in Midland. We hebben hier rondgekeken en de nodige maten opgenomen. De man die ons te woord stond gaf aan dat een nieuw restaurant in Shark Bay deze van de week ook had opgehaald dus daar gaan we volgende week zeker even kijken. Ze zijn bijzonder van vorm en uitstraling, maar wel zwaar dus we willen even in de praktijk zien en horen hoe dit bevalt. Vervolgens hebben we de Swan Valley route gereden, een toeristische route door Swan Valley, waar ook heel veel wijnhuizen zitten. Bij een paar (kleine)wijnhuizen gestopt en wat wijn geproefd. Als eerste bij Talijancich waar we in 2004 ook al wijn kochten. De wijn stond ons deze keer niet aan maar de port des te meer. In de winkels valt het niet mee om rode (ruby) port te vinden dus deze hebben we maar gelijk ingeslagen. Helaas voor ons had men alleen maar 1.5 liter flessen. Vervolgens zijn we nog gestopt bij Italian Vino. Een klein Italiaans mannetje dat in 1958 was geëmigreerd naar Australië en zich nu bezig hield met het maken van wijn en verbouwen van diverse gewassen. De proeverij vond plaats in een oude boerenschuur en je kon gewoon zelf inschenken. De Merlot smaakte prima hier en voor A$ 9,- voor een fles van 2 liter kun je je ook geen buil vallen maar helaas moeten we nog heel veel bagage meesjouwen in onze auto dus we hebben niet al te veel ingeslagen, maar we komen hier morgen weer langs op weg naar Geraldton, dus mochten we nog plaats hebben……
Eenmaal terug in Perth hebben we onze bagage weer een beetje gereorganiseerd, met al die aankopen die we hebben gedaan was dat wel nodig.
Zondag zijn we op ons gemak van Perth naar Geraldton gereden. Onderweg hebben we nogmaals een tussenstop gemaakt bij Greenough Historic Village, waar we in juni van dit jaar ook zijn gestopt. Hier hebben we onze eerste PR activiteiten t.b.v. Oceanside Village ondernomen. Met de manager aldaar hebben we vorige keer ook gesproken. Hij is ook een “business migrant” (een lotgenoot dus) en hij heeft geeft in het bezoekerscentrum ook toeristische informatie. Hij herkende ons nog en we gaven aan dat we in Denham een bungalowpark hadden gekocht. Hij wilde graag reclame voor ons maken dus we hebben hem vast een stapeltje visitekaartjes toegestopt en benadrukt dat hij ook vooral op de website moest kijken. Volgende week sturen we folders op en mogelijk komt hij ons bezoeken (werkbezoek!) in februari of maart. Baat het niet dan schaadt het niet!
Oh ja, nog even dit: Hier is de klok afgelopen nacht een uur vooruit gezet en in Nederland een uur achteruit. Het tijdsverschil is nu dus +8 uur!
Aan de rechterkant kun je nu ook een link vinden naar alle foto’s vinden van vorige week, onze afscheidsweek van Nederland zullen we maar zeggen…..

Afscheid van Nederland

Dat de tijd voorbij vliegt is weer eens gebleken.
Toen we 16 augustus weer in Nederland aankwamen dachten we: nog 2 maanden voor we weer vertrekken, dat is lang, maar ze waren zo voorbij. De laatste 2 maanden hebben we veel mensen nog een laatste keer ontmoet voordat we definitief vertrokken. De laatste week was helemaal druk. Men had echter zoveel medelijden met ons dat we de laatste week niet 1 keer zelf hebben hoeven koken. Op maandag zijn we wezen eten met Gerard, op dinsdag bij Brigitte vd Aa thuis, op woensdag met de overburen wezen eten, op donderdag bij Karin Heijl en op vrijdag met de familie Princee wezen wokken ter gelegenheid van hun 47 jarig huwelijksjubileum, waarbij spontaan nog een club van “Wijze Mannen” is opgericht. In de laatste week hebben de Fiat Punto ook nog verkocht aan Jolanda en Maurice. De laatste week stond zeer zeker ook in het teken van “nog even komen aanwaaien” en de verhuizing. We hadden zelf al bijna al het “klein spul” ingepakt en op woensdag kwamen de mensen van De Haan verhuizingen de meubels etc. demonteren en inpakken. Ruim voor 08.00 uur waren ze aanwezig en er werd zeer snel en efficiënt ingepakt. Rond 14.00 uur waren ze al klaar. Op donderdag kwam men de container laden. Weer was men om 08.00 uur aan de slag en rond 10.00 uur was de klus geklaard. Nadat de container in aanwezigheid van ons definitief verzegeld werd ging deze direct naar de haven in Rotterdam. Doordat de verhuizers zo vroeg klaar waren gaf ons dit alvast extra ruimte om alvast aan het schoonmaken te beginnen, nadat we op maandag de bovenverdieping al volledig chemisch hadden gereinigd met behulp van Dorothé. Na het eten bij Karin zijn we een laatste keer gaan kaarten bij de Sleutel. We hadden gezorgd voor een kleine traktatie bij de koffie. Of het daar aan lag weten we niet maar het was volle bak deze keer! Op vrijdag hebben we samen met Riet het laatste gedeelte schoongemaakt en was het hele huis weer spic en span.
De familie had aangeboden om ons op zaterdag te gaan uitzwaaien op het vliegveld (al was het maar om zeker te weten dat we weg waren….). Daar we niets meer in huis hadden verzamelden we voor een laatste keer bij de Sleutel voor een kopje koffie. Peer en Brigitte kwamen ons thuis ophalen, maar omdat zo’n X5 maar een klein autootje is moest er 2x worden gereden voor de bagage. Naast de familie was ook “VC de Vrolijke Noten” goed vertegenwoordigd bij de Sleutel evenals Tineke en Toon. Deze keer hadden Tineke en Toon voor een verrassing gezorgd: Een petitfour met de toepasselijke tekst “Houdoe” er op. Erg leuk, Toon en Tineke nogmaals bedankt! Na de koffie was het tijd voor afscheid van de achterblijvers waarbij er hier en daar wel een traantje werd gelaten. We waren ruim op tijd in Düsseldorf dus nog tijd voor een kop koffie. Bij het inchecken hadden we weer pech…… We kregen voor het traject naar Dubai een upgrade naar de First Class!
Hierna afscheid genomen van Miriam, Peer, Laurie en Carolien en met de rest van de famlie nog even een klein hapje gegeten. Hierna tijd voor afscheid met wederom hier en daar een traan (nee hoor hier gaan we geen grappen over maken!). Daarna zijn we maar gaan instappen in “onze” First Class. Wat een luxe! Stoelen die plat kunnen als een bed en nog meer eten dan in de Business Class en niet te vergeten: Dom Perignon champagne! We hebben er maar van genoten want dit was waarschijnlijk eenmalig! Helaas vloog het vliegtuig hard want we waren in maar net 5.5 uur in Dubai, terwijl dit normaal toch 6.5 uur is. Vervolgens in Dubai gewacht op de aansluiting naar Perth. Geen upgrade deze keer, maar wel weer een hele goede verzorging! Mooi op tijd geland in Perth en de immigratie ging snel deze keer, ook al moesten we deze keer door de quarantaine inspectie i.v.m. onze meegebrachte drop, schelpenkettingen en Boab noten. Alles mocht mee met ons, maar de Boab noten moesten nog verder worden geïnspecteerd en als het goed is worden deze nagestuurd. Voor de eventuele toekomstige bezoekers: Drop importeren mag dus, maar wel aangeven!
Vervolgens een taxi naar het hotel. Dit viel nog niet mee met zoveel bagage maar gelukkig stond er een Toyota Avensis Verso waar alles, inclusief wij zelf, in paste.
Bij het hotel keken ze hun ogen uit met zoveel bagage….
Oh ja, dit willen we jullie natuurlijk niet onthouden: het is hier zo’n 30 graden :-)
Klik hier voor alle foto's bij dit bericht: http://picasaweb.google.nl/xc70br/AfscheidVanNederland

Video over Denham

Kort videofragment over Denham: http://www.realestate.com.au/doc/locality/au-wa-denham.htm

Weer in Nederland

Inmiddels zijn wij weer in het regenachtige Nederland. Wij blijven hier tot en met 18 oktober. Op die dag zullen we vanaf Dusseldorf weer naar Perth vliegen.

Denham - Fremantle

Van donderdag 24 juli t/m maandag 28 juli zijn we te gast geweest in Oceanside Village in Denham. Nee, geen camping deze keer maar een luxe “villa”. Dit is namelijk het complex wat we eventueel willen gaan kopen en dan moesten we er toch minstens uitgebreid kennis mee maken. Het is een park van 22 vrijstaande huisjes voor Australische begrippen redelijk luxe ingericht met koelkast, diepvries, magnetron, oven, kooplaat, tv en dvd speler. Het complex ligt aan de Indische Oceaan, alleen gescheiden door een (doodlopende) weg. Voor meer informatie zie: www.oceanside.com.au. Het complex is pas 6 jaar oud en het geheel ziet er goed onderhouden uit. We hebben een beetje meegekeken met de huidige eigenaren naar het reilen en zeilen en 2 villa’s mee schoongemaakt. Tevens hebben we o.a. naar de financiën gekeken en het ziet er allemaal goed uit. Bij het complex is nog een 23e villa, wat de woning is van de eigenaren van het complex. Deze is wat groter dan de andere villa’s. Daarnaast is er nog een aparte receptie en 2 grote berghokken. Tevens is er een zwembadje en zijn er 2 barbecues, waarvan er 1 spontaan vlam vatte toen Johan weer eens vlees aan het bakken was. Er was namelijk zoveel vet (van vorige braders) in de BBQ gelopen dat deze spontaan vlam vatte. Zondagavond hebben we met de huidige eigenaren gebarbecued (door hem zelf gevangen vis) en nog wat verder doorgepraat over de business. We zijn tot overeenstemming gekomen en hebben de makelaar gebeld dat hij de contracten kon opmaken. Maandagochtend zijn we eerst nog naar de Shire geweest. Hier hebben we navraag gedaan over mogelijke wijzigingen van bestemmingsplannen e.d. maar dit is niet aan de orde. Men wil graag uitbreiden in Denham en men zal ons dus niets in de weg leggen. Vervolgens zijn we op weg gegaan naar Geraldton. Dit is de dichtstbijzijnde grote plaats waar we als we straks in Denham gesetteld zijn op aangewezen zullen zijn voor vele zaken. Geraldton ligt op zo’n 400 km afstand van Denham. Zowel maandagmiddag als dinsdagochtend hebben we Geraldton verkend. Er is van alles te koop, dus dat zit wel goed. Ondertussen hebben we een paar keer contact gehad met de makelaar en onze lokale accountant i.v.m. de contracten. Woensdag zijn we vervolgens naar Fremantle (ook wel Freo genoemd) gereden en hebben daar onze camper geïnstalleerd bij Fremantle Village, een luxe camping met een eigen hokje voor douche en toilet (camping en-suite). Onderweg hebben we regen gehad en nog eens regen ook de eerste paar dagen hier in Fremantle regende het dit tot groot ongenoegen van de lokale bewoners die het maar koud vinden. Geloof het of niet maar de medewerkers van de camping staan hier ’s-Avonds buiten te roken met een wollen muts op! We hebben Fremantle gekozen omdat er in Perth zelf geen campings zijn, onze accountant zich in Fremantle bevindt en er van Fremantle iedere 15 minuten een trein naar Perth gaat (reistijd 30 minuten) en dit voor de somma van Eur 2,- p.p enkele reis. Een ideale uitvalsbasis dus. Donderdag hebben we de contracten met de makelaar doorgenomen en vrijdag nog eens met de accountant, waar we tevens maar vast een bedrijf hebben opgericht. Dat gaat hier redelijk eenvoudig. Je vult een paar formulieren in op internet, deze worden verwerkt door de een overheidsinstantie en na een paar dagen heb je de papieren in de bus. Tevens heeft de accountant diverse andere zaken voor ons in gang gezet zoals de aanvraag voor een TFN (Tax File Number) zeg maar ons SoFi nummer en dergelijke. Zaterdag hebben we Fremantle verder verkend, zijn wat wezen shoppen, hebben een koffie gedronken op de welbekende “cappuccino strip” en hebben gekeken naar een vlammend optreden van een “hard-rock doedelzakspeler.
Een hardcore figuur die onder begeleiding van hardrock muziek meeblaast op zijn doedelzak, waar bij tijd en wijlen vlammen uitkomen. Een maf gezicht, maar ook wel bijzonder! Zondag hebben we een bezoek gebracht aan de factory outlet stores in Perth maar hebben niets gekocht want alles wat me nu meenemen moet straks ook weer mee terug maar, we gaan hier als we half oktober weer in Perth zijn zeker weer een bezoek brengen want er is van alles te koop tegen scherpe prijzen. Maandag, inmiddels 4 augustus, zijn we naar Medicare geweest om ons in te schrijven voor de ziektekosten. De dame die ons te woord stond was uiterst behulpzaam (nadat we onze paspoorten en visa’s hadden getoond) en regelde gelijk de inschrijving voor ons. Vervolgens hebben we een afspraak gemaakt bij de bank voor de volgende dag en zijn nog even bij een garage naar auto’s wezen kijken. Dinsdagochtend hebben we ons bij de bank gemeld waar we alvast een privé rekening hebben geopend. Voor de zakelijke rekening moeten we nog terug omdat we dan eerst de officiële inschrijving van het bedrijf nodig hebben. Ook hier waren de dames zeer efficiënt en behulpzaam tot en met een privé instructie internet bankieren aan toe. Dinsdagmiddag hebben we de koopovereenkomst getekend bij de makelaar en nu is het wachten totdat deze wordt geaccepteerd door de verkopende partij. Woensdag hebben we voornamelijk doorgebracht in Melville. Hier zit een hele grote Toyota dealer en hier wilden we hebben eens uitgebreid gaan kijken naar het aanbod. Net voordat we daar aankwamen moesten we eigenlijk rechtsaf maar door de dubbele rijbaan was dit niet mogelijk, dus linksaf en draaien bij de verkeerslichten. Dat hadden we beter niet kunnen doen…….. Nog geen 50 meter na de verkeerslichten stonden we al stil doordat een politieauto ons dwong te stoppen. De agent vertelde ons dat de U-turn niet was toegestaan. Johan gaf aan dat er geen bordje stond dat dit niet mocht. Zijn reactie was echter dat dit in West Australië nergens is toegestaan alleen als er een bordje staat dat het wel mag (en dat is in Perth maar op 4 plaatsen)! Dit wisten wij niet maar hij wilde toch even Johan zijn rijbewijs zien. We kwamen er met een waarschuwing vanaf tot onze opluchting. We hebben bij de Toyota daarna eens goed rondgekeken en proefgereden met een Landcruiser 4.7 V8 automaat en zelfs Wilanda (nog nooit in een automaat gereden) vond het fantastisch. We hebben maar geen U-turns meer gemaakt. Het vermogen van de Landcruiser is 202kw, hoeveel PK dat is weten we niet maar volgens ons genoeg, en de Landcruiser is voorzien van opties waarvan we van het bestaan nog niet eens afwisten zoals VSC, ATRC, HAC maar ook “gewoon” ABS en continu 4wd (AAWD). Voor het rijden in het losse zand is er zelfs “Craw Control (kruipsnelheid)”. Deze optie zet de auto min of meer in de automatische piloot (3 snelheden) en je hoeft alleen nog maar te sturen. Het duizelde ons na al deze informatie, maar wil je meer weten zie: http://www.toyota.com.au/toyota/main/glossary/0,4612,3826_402,00.html#7863.
Voor donderdag stond het ophalen en tekenen van de officiële bedrijfsregistratie documenten op het programma evenals een gesprek met de verzekeringsman. Op weg naar de verzekeringsman stond in Fremantle gewoon midden op de weg een heel peloton politie. Nee, we hadden geen U-turn gemaakt en waren ons van geen kwaad bewust. Het bleek een alcoholcontrole te zijn! Op een gewone donderdag om 14.00 uur en iedereen stoppen en blazen. Wij mochten echter door….. Vrijdag 8 augustus moest de camper alweer ingeleverd worden en hebben we bij de bank gelijk onze zakelijke rekeningen geopend. Mooi op tijd allemaal geregeld dus, nu nog vluchten naar Nederland zien te boeken. We huizen nu zo lang in een Cabin op dezelfde camping waar we eerst met de camper stonden. Inmiddels kunnen we jullie met trots vertellen dat we Oceanside Village hebben gekocht en de landcruiser natuurlijk ook! Daar nemen wij er vast een op, Proost!!

Hier wat foto's van Oceanside Village in Denham. De grotere villa op de rechtse foto is onze toekomstige woning.

Exmouth - Denham

Vrijdag 18 juli hadden we ingepland als een rustdag in Exmouth om bij te komen van de vermoeienissen van het zwemmen met de Whale sharks. Na uitgeslapen te hebben zijn we weer (nadat we onze weblog hadden ge-update) de noodzakelijke boodschappen wezen doen, inclusief een paar mega-koffiebroodjes. Deze waren niet echt noodzakelijk maar ze zagen er zo verleidelijk uit dat we ze niet konden laten liggen. Deze hebben we bij Vlaming Head Lighthouse onder het genot van een kopje koffie genuttigd (toch wel handig als je alles bij de hand hebt in zo’n camper). Daarna zijn we verder richting het Ningaloo Reef NP gereden, waarbij we onderweg nog bij wat strandjes zijn gestopt op zoek naar schelpen. Bij een strandje zagen we nog “verse” sporen van eens schildpad die aan land eieren had gelegd, althans dat was de bewering van Johan. Later zou blijken bij het schildpadden informatiecentrum dat de sporen exact overeen kwamen met de sporen van de Groene Zeeschildpad. Hoe dichter we bij het NP kwamen hoe donkerder de lucht werd en het begon zelfs hard te regenen. Bij de ingang van het NP zijn we dus maar omgedraaid, het betere weer tegemoet. Terug gekomen op de camping was het weer zonnig en hebben we nog even buiten gezeten, en wat zitten lezen en puzzelen. Aan het eind van de middag ging Johan nog even internetten om te kijken of er nog belangrijke mailtjes waren. Wilanda bleef even rustig bij de camper zitten puzzelen. Althans dat was de bedoeling!
Johan was nog maar net weg toen er paniek ontstond. We kregen nieuwe achterburen en wij stonden te ver naar achteren. Wilanda vroeg of het dan wel normaal was dat een paar irritante oude knakkers met hun luifel zowat tegen onze camper aanstonden. Dit hoorde ook niet zo dus korte metten: luifel afbreken, maar de camper moest naar voren. Johan had echter de sleutels bij zich dus de ranger heeft de camper persoonlijk een stuk naar voren geduwd met als gevolg dat ons stroomsnoer te kort was. Dit was geen probleem want dan kon Wilanda bij de receptie wel even een verlengkabel halen voor $30,- borg. Wilanda naar de receptie, maar daar hadden ze alleen nog nieuwe kabels en daarvoor was de borg $50,-. Wilanda weer terug naar de camper voor extra dollars en ja hoor daar was de kabel. Probleem opgelost dacht Wilanda. Helaas niet want dit was een nieuwe kabel en die paste niet. Dus weer terug naar de receptie. Oh, zei men bij de receptie nonchalant, zeker een Apollo? Ja inderdaad. Nou daar passen deze kabels niet op…. Grrrrrrrr…… Uiteindelijk brachten onze nieuwe achterburen uitkomst! Zij hadden nog een extra kabel voor ons te leen, zonder borg! Van puzzelen was niets meer gekomen en toen Johan terugkwam moest hij natuurlijk het hele verhaal aanhoren. Verder is het die dag rustig gebleven, hoewel de nachtrust werd verstoord door heftige windvlagen en regenbuien en we het dakluikje dus halverwege de nacht dicht hebben moeten maken, gelukkig kan dit van binnenuit, dit in tegenstelling tot onze trip naar Cape York in 2006, toen we midden in de nacht de tent uit moesten. Zaterdag zijn we van Exmouth naar Coral Bay gereden. Onderweg hadden we nog king prawns (hele grote garnalen) en een fles Australische “champagne” gekocht als lunch voor als we in Coral Bay waren. Decadent? Wij geven jullie te raden wat goedkoper is: 2 kipburgers, 1 cola en een ijskoffie of 600 gram king prawns en een fles bubbels. We geven het antwoord later nog! Na de lunch hebben we nog even aan het strand van Coral Bay gelegen. Je loopt hier van de diverse accommodaties zo het strand op en het is hier heel lang ondiep. Daarna kun je je gewoon laten vallen en met een snorkel op kun je zo over het koraal heen snorkelen. Dit hebben we deze keer niet gedaan omdat we net hadden gesnorkeld, maar in 2004 waren we hier ook al. Coral Bay is inmiddels ook uitgebreid met een winkelcentrum(pje) en een jeugdherberg. Het was beduidend drukker dan de vorige keer, maar het is nu ook “vakantiepiek”. Zondag zijn we doorgereden naar Carnarvon waar we eerst bij een van de plantages verse sperzieboontjes, tomaten en grapefruits hebben gekocht. Nadat we op de camping geïnstalleerd waren zijn we nog even bij het (outdoor)bowlen wezen kijken op de camping. Het lijkt totaal niet op ons bowlen maar is een soort mengeling tussen wat wij kennen als beugelen, jeu des boules en curling. Erg populair hier, maar vooral bij de “Grey Nomads” zoals de rondreizende oudjes zich hier noemen. Ze zijn gepensioneerd, (de pensioen gerechtigde leeftijd is hier 60 jaar, maar velen gaan hier met hun 55ste met pensioen), en sommigen hebben alles verkocht en trekken nu met camper of auto met caravan heel Australië rond, voornamelijk met het mooie weer mee.
Maandag zijn we van Carnarvon naar Denham gereden. We hebben deze keer de camping aan de andere kant van Denham genomen, deze ligt direct aan het strand. Konden we nog even van het mooie weer genieten. De weerberichten over de plaatsen naar het zuiden toe waren immers niet al te best: regen en storm, maar in Denham was het nog ruim 20 graden. Tot en met donderdag zijn we op de camping gebleven. Donderdag zijn we naar het Ocean Park geweest nabij Denham. Hier is heel wat “Oceaanleven” in levende lijve te bewonderen waaronder een aantal flinke haaien, schildpadden, die overigens ook makkelijk je vingers eraf kunnen afbijten zoals iemand die bij het Ocean Park gewerkt heeft aan den lijve heeft ondervonden, zeeslangen en steenvissen. Aansluitend zijn we naar het complex gegaan waar we vorige maand ook al waren geweest en wat de eigenaar mogelijk wilde verkopen. Dat wil hij nog steeds dus we zijn daar nu mee in gesprek en als het goed is worden de contracten een dezer dagen opgemaakt en kan de accountant aan de slag met een onderzoek. Het mooie is (in dit geval) dat het financiële jaar hier loopt van 1 juli t/m 30 juni en het financiële jaar dus net is afgesloten.
Wij voelen ons beiden hier helemaal thuis, zowel op het complex als in Denham (zie bijgaande foto met een bericht van Ali, de lokale kapper, om te zien hoe relaxt het hier is) en het heeft er alle schijn van dat wij per 1 november de nieuwe eigenaren zullen worden en dat we dus half oktober definitief onze koffers zullen pakken. Verdere details hopen we tijdens ons volgende bericht op de weblog te kunnen verstrekken.
Oh ja, nog even dit: De kipburger-lunch kostte overigens $44 en de garnalen met bubbels slechts $27, dus al zijn we downunder, we blijven Nederlanders en dus op de kleintjes letten!